Cape Cod

Gisteren schreef ik dat dit schiereiland op een banaan lijkt, maar eigenlijk is het meer een gebogen arm, compleet met spierballen, elleboog en een dunner uitlopend einde, zoals een hand ook is.
Nou, we zijn helemaal naar de Noordpunt gereden. daar ligt Provincetown.Misschien best wel een aardig stadje, maar totaal vergeven door de toeristen, ook vandaag. Er is een fast ferry van en naar Boston, en er komen busladingen mensen aan. En die lopen allemaal te winkelen en te eten in de Hoofdstraat.

Eigenlijk leek het wat op Westterschelling; daar wil je in de zomer ook weer liefst zo gauw mogelijk uit. En dan alleen wat groter. de omgeving lijkt er ook op. Nadat we de gedenksteen voor de Pilgrimfathers hadden bekeken, en de toren (hoogste granieten toren van de US, staat in onze gids), een een hotdog hadden genuttigd, reden we naar het Race Point, om vandaar even de duinen over naar zee te gaan.Nou, precies Terschelling. Duinen, zee, fietsen en een parkeerplaats waarop auto's.

Okay; het zand was absoluut grover van struktuur, en er waren geen schelpenmaar wel veel stenen en piepkleine zeesterretjes.En toen ik ging zwemmen, merkte ik dat het gauwer dieper wordt. Dat zwemmen wou ik persé, want ik had nog nooit in de Atlantische zee gebaad!. Wim nam geen duik, maar wel  een foto van deze dappere, (want het was wel koud water).

Vandaar weer richting elleboog zeg maar, en bij de Marconi-site de auto neergezet en een wandeling gemaakt door een moerasgebied; de Atlantic White Cedar Swamp trail. Je liep over boardwalks en anders had je er ook niet kunnen komen; heel merkwaardige poelen en bemoste bodem met griezelige groeisels aan weerszijden. Het voelde alsof er ieder moment een enge zwieparm uit de drek zich om je benen zou kunnen kronkelen, zoals vanuit het meer voor de poort van Moria!
Niets van dat al natuurlijk.Gewoon een aparte wandeling .Doodstil. Ook geen andere wandelaars gezien. (Afgeschrikt door het bordje "tickinfected wood"???) De meeste parkeerders kwamen voor de eigenlijke Marconi-site. Van die plek heeft Marconi het eerste draadloze bericht over de oceaan gestuurd in 1903.

De weg terug naar Falmouth voortgezet, maar voor we naar het hotel gingen, eerst nog een wandeling gemaakt die de mevrouw van de VVV (zeg ik maar) ons had aangeraden. Er loopt een 10-mijl lang fietspad langs Falmouth, en daar, zei ze, kon je mooi wandelen. Dat deden we, en we verbaasden ons over de weer totaal andere planten. Een struik met besjes van verschillende kleuren, van rood, tot turkoois en paars, allemaal aan één enkele struik. En veel bamboesoorten. 
We hadden al gauw geen zin om op het fietspad te blijven, en doken het bos in, dat een vogelbeschermgebied is .Ook hier weer doodstil; veel woekerplanten, konijnen , en ja, ook 2 meeuwen..............
Hier en daar wat moerassig, vooral aan de rand van de baai. prachtig uitzicht over het water!

7 uur of zo thuis. En weer gaan eten in het Quarterdeck. Het is altijd leuk om ergens nog eens te komen, vooral als mensen je als oude bekenden begroeten, zoals hier het geval was.

Nee Herman, we zijn niet in Cambridge geweest, de tijd was te kort. We vroegen ons wel af waar jouw hotel stond.
Els