naar Quebec

Dinsdag 21 september
 togen wij naar Quebec. We waren half 7 al opgestaan en hadden dus echt ruim de tijd. Dwars door Maine gereden. Prachtige tocht door leeg en in herfstkleuren getooid land. Wat een lege wegen! Tijden lang geen auto voor, en geen achter ons.
De grens is echt een grens. Stoppen, paspoorten, stempel erin, kofferbak open, zeggen waar je heen  gaat en hoe lang, en waar je vandaan komt, waar je de USA bent binnengekomen enzenz Bij de douane weer stoppen "hebt U fruit of groente bij U ?" 1 sinaasappel? Nou, vooruit, dat kan er mee door.

Helaas begon het bijna meteen in Canada te regenen. En het landschap was ook meteen minder mooi.
Quebec binnengereden, met twee tomtoms aan, googlemap-uitdraai op schoot, en ja, het hielp; we reden regelrecht naar ons (Best Western) hotel in de Rue de la Couronne.
Prima kamer weer, alleen geen koelkast; jammer van de yoghurtjes en het sap.

Bijna meteen de stad in. Daar vertellen we nog wel wat over. Leuke binnenstad, het oude gedeelte. Veel omhoog en omlaag. Eerst richting concertzaal; voor morgenavond kaartjes gekocht; klassieke muziek. We zitten achter het orkest. (Vind ik altijd wel leuk)
Op weg naar huis en pas toen we vlakbij het hotel waren, een eethuisje gezocht. Vietnamees........was heerlijk!
Wim ging zich zelfs te buiten aan een soort brie-appel-roll met kaneel bestrooid , en overgoten door maplesyrop.

in het kopje zit de syrop

Els dook het bed in. We zijn weer in een stad, in een huis van steen. Tussen Boston en hier hebben we geen stenen huizen gezien. Niet in Falmouth, niet in Bennington, niet in Bar Harbor, niet op onze tochten daatussen. Ook onze hotels waren dus van hout. Ze zitten bijna allemal goed in de verf, vaak (gebroken) wit.

Door het land rijdend zie je nogal eens een begraafplaats. Het valt op dat die vaak 'onbeschermd' in het land of aan de straat liggen. Geen hek of heg eromheen. Ik kan me niet herinneren dat ik in Nederland zulke open kerkhoven heb gezien. Verder is er per graf meer ruimte dan bij ons.

Een cent is hier nog een cent. Afgerond wordt er niet. Dat maakt dat je met een overvloed aan kopergeld blijft zitten, want zelf gebruik je ze eigenlijk niet.

Toen Els over de shaker-village zei dat er niets te doen was had ze gelijk. Maar het was zondag, en dan zijn zowel het shaker-museum als de store gesloten. Toen ik over de shakers las dat ze aan celibaat deden en dat mannen en vrouwen elkaar eigenlijk niet aanraakten moest ik denken aan (het begin van) de trilogie Durdane van de onvolprezen sf-schrijver Jack Vance. De hoofdpersoon van dat boek is voorbestemd tot een leven als lid van een secte die vrouwen verachtelijk en onaanraakbaar acht. In de aanwas van nieuwe secteleden wordt voozien door de vrouwelijke bewoners van de bloemen-straat. Die leven onder de tirannie van de secte en ontvangen zwervers en andere passanten, wat regelmatig tot moederschap leidt. Als de zonen een jaar of tien zijn worden ze door vasten, kastijding en hersenspoeling geïndoctrineerd en op den duur lid van de secte. De dochters volgen hun moeders op als die voorbij de vruchtbare leeftijd komen. Die moeten dan hun huis afstaan en in de 'tannery' gaan werken', dat is de fabriek waar de economie van het 'dorp' op drijft.

- Wat de wervingskracht was van de shakers weet ik niet. Hoe je een celibataire gemeenschap in stand houdt lijkt me altijd een probleem. Vance's oplossing vond ik indertijd een elegante vondst.

12 uur, het bed roept; het was een lange dag met voor het eerst deze vakantie wat substantiele regen. Wim