Montreal

Montreal heeft de grootste ondergrondse stad ter wereld heb ik begrepen. In elk geval is deze ondergrondse stad uitgestrekt en twee of drie verdiepingen hoog (laag). Het schijnt dat de anglicaanse Christ Church cathedral in de zestiger jaren van de vorige eeuw geldgebrek had, geen kapitaal om iets aan de slechte fundering te doen, maar zich realiseerde dat ze een waardevol stuk grond hadden, midden in de stad. Het diocees gaf toestemming, de kerk werd gestut, de grond tussen de stutten werd weggehaald of -gehakt (daar zijn mooie foto,s van) en er werd onder de grond een shopping mall gebouwd, een paar lagen diep. Bleek een gouden greep: ook anderen wilden dit doen, en nu is er 33 kilometer aan loopwegen, met overal winkels: een doolhof. Ook kantoren, vergaderruimten, alles is er, behalve woningen. Om het niet ongezellig te maken zijn er geen rechte gangen, met een paar knikken vermijd je ongezelligheid. Het moet voor bouwers, maar vooral voor interieur-designers een feest geweest zijn om de ruimten te vermenselijken. Ze zijn daar dunkt me in geslaagd, maar bedenk dat mijn oordeel gebaseerd is op een klein deel van wat daar onder de grond is. - Je verliest je oriëntatie, en je moet steeds bedenken op welke hoogte je loopt. Lastig. Er zijn wel veel aanwijzingen en pijlen, maar die zijn eigenlijk niet op casuele bezoekers toegesneden. We vonden het leuk, en Els heeft er een sjaal (shawl) gekocht,en we hebben ergens koffie gedronken. Ook hadden we zo geen last van het regentje.
Els had een blaar en andere voetpijn, ze heeft anti-spul gekocht en we zijn een paar haltes met de metro gegaan om de oude stad te bezoeken. Aardig daar, niet zo druk. We reserveerden een amphitour, dat is een tour door de stad en over de St. Laurensrivier in een amphi-bus. Na de lunch kwam de boot voorrijden, Achterin via een uitzwaai-trapje instappen. De chauffeur en de gids hadden kapiteinsstrepen op hun epauletten en introduceerden zich als lieden met meer dan 30 jaar zee-ervaring. De tocht ging door de oude stad, de gids was een dolgedraaide oudehoer, maar tussen het geleuter door gaf hij passende data over gebouwen, stad en verleden. Tweede zeehaven van Noord-Amerika, na New York.
Na een goed half uur gingen we een zelfkanterig verwaarloosd haventerrein op, naast een denk al dertig jaar geleden voor het laatst gebruikte loods. Na een paar honderd meter over een asfaltweg met diepe gaten (we varen al, hou je goed vast!) kwamen we bij een scheepshellinkje waar we afreden en daarna vandaan voeren.

Door de haven naar waar de St.Laurens de stad passeert. Die stroomt daar flink en onze kapitein waagde zich niet in de stroom zelf. We hadden aardige uitzichten op grote schepen in de haven (de enorme Aida die we in Québec hadden zien liggen was nu hier, grappig) en de stad op enige afstand. Na drie kwartier gingen we weer aan en op land, en tien minuten later stapten we uit de inmiddels opgedroogde amphibus. Een bijzondere ervaring.
De taal van de man in de straat is Frans; ook onze kapiteins waren Franssprekend, met een redelijke beheersing van Engels. Die redelijke beheersing is er in het algemeen niet. De beambte die ik in het Hotel de Ville vroeg waar de men's restroom was kwam niet uit zijn woorden: signal, there. - De onderklasse spreekt trouwens Frans noch Engels. De valet die onze auto zou wegbrengen kon mijn naam niet opschrijven, ook niet toen in hem in het Engels en in het Frans spelde. Het kamermeisje in dit hotel begreep me niet toen ik haar om een extra kussen vroeg. Toen ik al gesticulerend aandrong ging ze Spaans spreken. Receptión verstond ik. Heb het toen via de receptie in orde gebracht.

Naar huis gelopen, was niet zo ver. Vanavond naar een concert van de muziekfaculteit van de McGill universiteit, beroemd in Canada. Er wordt een koperblaasstuk van Richard Strauss en Lieder eines fahrenden Gesellen van Gustav Mahler gezongen , en een symfonie van Schumann (de tweede). Kijken of we moeten lopen (er lijkt daarheen geen handig openbaar vervoer). Het is niet zo ver.
Wim

Hoi,
Net terug van het concert, in de Pollockzaal. Prachtig! Heel groot orkest, veel strijkers. De bariton die Mahler zong was geweldig. De (grote) zaal was vol; ook wel veel (mede)studenten van de spelers . net zoals gisteren trouwens.
Naar huis gelopen. Soms is het een enorm voordeel dat je zo centraal zit.
Els