In deze staten merkten we (wat we elders ook ervaren hadden) dat nationale gevoelens dicht aan de oppervlakte liggen. Zo zijn ze bijvoorbeeld graag met de Amerikaanse vlag in de weer: ze planten hem in hun tuin, hangen hem aan hun huis, doen hem om of aan. Je krijgt het gevoel dat ze anders met hun nationaliteit omgaan dan wij. In Bennington, bij het monument van de slag bij Bennington in 1777 kreeg ik er een idee van hoe dat komt. Dat monument is ruim honderd jaar geleden opgericht, een obeliskige pyloon van 100 meter, een blikvanger. Op de muren van het museum onderin de toren staat een tekst, een citaat uit een rapport van de Britse generaal die met zijn overmacht aan troepen verloren had van 2000 bijeengeraapte vrijwilligers, die een nauwelijks getraind leger vormden. Hij zegt daar dat in dat gebied een paar jaar geleden nog nauwelijks mensen woonden, maar dat nu als het ware uit het niets, een fanatieke tegenstander was opgedoemd, slecht bewapend maar verrassend sterk en met verrassende manoevres. Dat waren de Vermontenaren uit de geboortetijd van de Verenigde Staten, de tijd dat ze toegelaten werden (of waren) als 14de staat (de eerste na de 13 oer-staten).
tekst op de muur van het monument in Benninton
Dit verleden is niet actueel, maar leeft onder de oppervlakte van het leven van alledag. En eigenlijk is het als je erover nadenkt ook nog niet zulke oude geschiedenis. Mijn grootvader werd geboren in 1858, en ik heb hem nog goed gekend, hij stierf toen ik 18 was. Als hij over de jeugd van zijn grootvader vertelde (maar dat wilde hij meestal niet) was dat over de tijd van vlak na de Franse Revolutie, ongeveer dezelfde tijd dus als die van het ontstaan van de VS. Het gaat zogezegd over de bet-overgrootvaders van de huidige Vermontse senioren. Die hebben die glorieuze jaren meegemaakt. Hebben zich vrij gevochten. (De nummerborden van auto's uit NewHampshire dragen de tekst: Live free or die.)
- Waarom hebben wij Nederlanders dat gevoel niet, of minder, of anders?Ik denk dat de tachtigjarige oorlog te lang geleden is, en bovendien werden de Slag bij Heiligerlee en de Slag bij Nieuwpoort door huurlegers uitgevochten. De Tiendaagse Veldtocht van 1830 was niet in Nederland en de wereldoorlogen waren internationaal. Wij missen het referentiekader van de Vermonters en de andere Amerikanen.
Vandaag reisden we van North Conway (NH) naar hier, Bar Harbour in Maine. Toeristisch havenplaatsje met mooie kust.
WIM
Dit schreef Wim vanavond, terwijl ik lekker zat te lezen (wel knikkebolend...) Dacht ik dat hij iets over vandaag had verteld!!! Maar goed, hij heeft soms van die gedachten, en moet die dan kwijt....
We reden dus Maine door; mooie, kleurende bossen (nee, nog niet op het hoogtepunt, maar toch.......). Inderdaad het Shakervillage bezocht; NIETS te zien dan 17 zeer gesloten gebouwen, incl. kerk, bibliotheek en store. Niets aan dus.
Een eind verderop bleek een Wildlife-park te zijn; een mooie onderbreking van een lange tocht leek ons. Prachtig bos, met onderkomens voor boskatten, bergleeuwen, elanden, cyotes, vossen, en beren: de dieren, die hier in het wild voorkomen. Er liep een lynx met slechts drie poten bij, dus af en toe redden ze ook beesten. Aardig om door te lopen, maar niet spektakulair. Wel leerzaam voor kinderen, en duidelijk ook daarop gericht.
Het was weer mooi weer, wat het rijden ook aangenamer maakt. Wel betrok het een beetje, zodat we met een saaie grijze lucht kustwaarts geraakten. Heel veel water in dit gebied .Meren, stromen en poelen; overal zie je water om je heen. Bar Harbour ligt op een eiland, het Mountain Desert Island, dat verder vrnl in beslag wordt genomen door het national park Acadia, 14.164 ha groot (dat heb ik uit de gids). We gaan er morgen heen voor een stevige wandeling. Hebben daartoe zelfs een lunchmand besteld, al weten we niet precies wat dat inhoudt. We zullen het dus zeker overleven.
Vanmiddag na aankomst (weer een motel) meteen het plaatsje verkend. Heel druk (zondagmiddag, tja...). Voornamelijk eethuisjes, (en lastig er eentje te vinden die NIET met lobster zwaait!), en winkeltjes. Ook een aardige "Green" omzoomd door leuke huizen. De meeste grote huizen zijn ook meteen "inn",of B & B. 't Is dan ook sinds meer dan 100 jaar een geliefde toeristenattractie. Grappig is, dat er een eilandje is, waar je heen kan lopen bij eb (Bar island). Je moet dan dus wel zorgen op tijd terug te gaan, anders zit je er een tijdje gevangen.
Thuis nog wat uitgerust en toen naar de ontdekte pizzeria (Geen vis daar!) gegaan en onze trouwdag gevierd met pizza's. Wim had een "medium "grootte besteld, maar omdat de kok zich had vergist en per ongeluk een "small size"had gemaakt, kreeg hij er twee van! Vandaar dat er drie pizza's op ons tafeltje kwamen te staan!!!!
ELS
ps. Nee, Wim at ze niet alle twee helemaal op
PPS Omdat een bloemetje in onze huidige leefomgeving niet adequaat leek, heb ik voor de vrouw die mij 48 jaar geleden het jawoord gaf een box met 50 wandelroute-kaarten door NewYorkse straten gkocht; zij heeft iets met NY en wandelt graag, dus lijkt het een passend idee de 49ste herdenking daar volgend jaar te vieren. W.
en - canada ?
BeantwoordenVerwijderen