donderdag

We hadden zeer goede nacht, en waren vroeg wakker. Koffie gemaakt (wel een bonus in Amerikaanse hotels) en na opstaan op zoek naar ontbijt. Ach, ja kunt overal wel iets eten, dus da's zo gepiept. Naar het V.N. gebouw gelopen. Door de Security natuurlijk; weer die riem af,weer de horloges en losse munten in zo'n Blokkerbakje. maar goed... We namen een rondleiding, die heel interessant was. Ook de grote zaal die we allemaal kennen van de televisie, bezocht, en we mochten zelfs foto's nemen. Uitleg over alles wat de VN doet en alle cadeaux die ooit door regeringen zijn gschonken, aanschouwd. Er zijn tegenwoordig 192 leden.
In de toegangshal kon je "personalised stamps" laten maken en we konden de verleiding niet weerstaan! Je moest de kaarten waarop je die zegels wou plakken , wel meteen daar posten. Wel handig, want dan hadden we dat weer gehad.....
Daarna per bus naar de buurt van Ground Zero. Er wordtdaar heel druk gebouwd, ik geloof dat ik hoorde vertellen dat er 2000 mensen aan het werk zijn daar .HetMemorialMuseum bezocht (en ja, de zakdoekjes liggen er nog steeds klaar voor wie ze nodig heeft) en de muur bekeken met het gedenkteken voor de brandweerlieden die omkwamen. Alles werd duidelijk in gereedheid gebracht voor 9/11 zaterdag. Tribune gebouwd, weg afgezet,parkeerverboden enzenz.
We liepen naar Battery park,om vandaar de boot naar het vrijheidsbeeld-eiland en Ellis Island te nemen. Ik wou dat heel graag, vrnl omdat daar in 1906 mijn betovergrootvader met 6 van zijn 7 kinderen aankwam (het 7e kind, mijn grootmoeder, was al getrouwd in Almelo, en bleef in Nederland.), om zich vervolgens te vestigen in Michigan, waar de familie tot op heden woont. Wim had eigenlijk niet zo'n zin om mee te gaan, maar vooruit dan maar. het was mooi weer en zo'n tochtje is best leuk, ook al omdat je ook Libertyeiland aandoet..
Kaartjes gekocht, en weer door de security; weer die riem, de horloges, het losse geld, en nu ook mijn haarspelden n.b. O jee; een mes???? Nee, dat kon absoluut niet. Dat moest achterblijven. Wim zei nog opgewekt; nou, dat kunnen we dan wel even hierlaten; waar zijn de kluisjes? Nee, dat kon niet; geen storage-mogelijkheden. de suggestie van Wim dat ze ( het was een jonge en zeer strenge meid) het zelf vast wel even voor ons in bewaring wou nemen, werd met een barse weigering beantwoord. Ik werd echt boos, en voelde me steeds bozer worden. Vooral door de manier waarop. We werden naar buiten geleid langs voor anderen verboden paden, en pas buiten kreeg Wim het mes terug. Ridikuul! Jongens, wie naar New York gaat; laat je zakmes thuis!!!
We konden ons geld gaan terugvragen en dat was dat dus. Pas 's nachts bedachten we dat we het gewoon hadden moeten verstoppen ergens, in een bloemperkje of achter wat stenen  of zo, maar ter plekke waren we daar niet zo gauw opgekomen. Security; okaye, maar je kunt het ook te ver voeren!!!
Okay dus; met de bus terug naar het Noorden. Tot Times Square, waar een enorme rij stond bij de Tckts, voor goedkope kaartjes voor een musical. Het schoot niet op; minstens 500 mensen voor ons. Na een kwartier besloten we dat dat te veel gevraagd was van onze ruggen. We liepen naar huis, rustten wat uit, en gingen lekker eten, weer op Pershing Square, nu binnen, en weer heel lekker. verder de hele avond geprobeerd te bloggen, wat niet lukte, door welke storing dan ook. Even tv gekeken, en vroeg gaan slapen.Nou ja, dat hoef je niet eens te besluiten; dat gebeurt gewoon na zo'n vermoeiende dag. Je loopt wat af!
Dit is geschreven op vrijdag na weer een dag lopen. Herman gebeld; die suggereerde gewoon te wachten tot Boston, het volgende hotel, maar dit telefoontje had, Herman, dus al geholpen. We probeerden het nog weer eens, en zie...........................
En intussen is Marlies getrouwd, is Maria hopelijk een beetje in ons huis en aan Pollux gewend, en viert Adelheid morgen haar verjaardag!
En hebben wij ook vandaag weer onze voeten versleten op het New Yorkse plaveisel, maar dat is goed voor het volgende item!
ELS