Van New York naar Toronto

zondag 17 oktober 2010

vrijdag 15 oktober 2010

routekaart

http://maps.google.nl/maps?f=d&source=s_d&saddr=Madison+Square+Park,+8th+Ave+31st+Street+%2F+8th+Ave+33rd+Street,+New+York,+10010,+United+States+(Penn+Station)&daddr=41.3262,-72.24843+to:1+Avenue+De+Lafayette,+Boston,+MA+02111,+United+States+(Hyatt+Regency+Boston)+to:Falmouth,+MA,+United+States+to:Provincetown,+Massachusetts,+Verenigde+Staten+to:Falmouth,+MA,+United+States+to:North+St,+Bennington,+Vermont,+Verenigde+Staten+to:North+Conway,+NH,+United+States+to:Bar+Harbor,+ME,+United+States+to:Quebec+-+Qu%C3%A9bec,+Canada+to:Montr%C3%A9al,+Qu%C3%A9bec,+Canada+to:Ottawa,+Ontario,+Canada+to:Toronto,+Ontario,+Canada+to:Niagara+Falls,+Ontario,+Canada&geocode=Fc3NbQIdpPKW-yGWye6OImiNYA%3BFXiWdgIdkpOx-ykBxmmQWhfmiTH-4_hgS0MuDQ%3BFSZDhgIdWrHD-yGazvNxI_yPnCkzc9lMnXDjiTF_0MOUuwibjQ%3BFYoGegIdIIHK-ymzdboJOdfkiTEarWG-hzCV0g%3BFcTCgQIdsyjR-ynVGOj1cKf8iTFDHEshvkEihQ%3BFYoGegIdIIHK-ymzdboJOdfkiTEarWG-hzCV0g%3BFYZijgId2BSj-ykL5NngiZbgiTGs9NQ9mcBDcQ%3BFbA0oAIdrKrC-ynNbQAg5qCzTDGH9Ep_UnHVmw%3BFftMpQIdgkrv-ykD-yazNL6uTDFU3M2TUzopVQ%3BFZckygIdguPA-ymTiNsFipa4TDEDOujwYy3Fjw%3BFQNptgIdvqad-ykNt2QcVBrJTDHv7x8hODFOZQ%3BFfTstAId7u98-ykF1trmCPvNTDHFfacsJntn3g%3BFZQVmgIdXbtE-ymlO8bXkMvUiTF3xLQqUFU1Mg%3BFbdwkQId9g9J-ymFprwa6kPTiTGwH6TJKHsDBQ&hl=nl&mra=ls&via=1&sll=43.778265,-73.793145&sspn=9.723974,16.853027&ie=UTF8&ll=44.119142,-75.629883&spn=9.667468,25.224609&z=6

donderdag 30 september 2010

Weer thuis

Gisteren (maar die dag loopt door tot nu, vandaag 30 september 22.00 uuur) 's ochtends elk een museum bezocht, Els een vlakbij ons hotel gelegen textielmuseum, ik de Art Gallery AGO. Waar ik in Québec bij het museumbezoek daar niet onder de indruk was: dit museum had alles wat een museumbezoeker enthousiast kan maken, mooi gebouw, mooie collecties, actief tegenover het publiek, vevarieerd aanbod. Naast de schilderijen en sculptuur ook ivoren, een enorme verzameling scheepsmodellen, Chinese snuifflesjes. Die had ik nog niet eerder gezien, zee waren van allerlei vorm en kleur, maximaal zo'n 7 centimeter hoog en een paar centimeter in de breedte of rondte. Toen de Qing-dinastie in 1644 het roken van tabak verbood, ontdook men dat voorschrift door de tabak heel fijn te versnijden en in zulke flesjes te bewaren, ter opsnuiving.

sculptuur van Henry Moore

Veel te weinig tijd, want om kwart voor een zouden we elkaar weer zien, uitchecken en de shuttle naar het vliegveld nemen.
In plaats van één deed de bus er twee uur over, maar toen we om drie uur op het vliegveld waren, bleek onze vlucht vertraagd en niet om zes uur maar om kwart over zeven te gaan.

afscheid van Toronto vanuit het vliegtuig

We hadden een Boeing 747-400 met filmschermpjes voor elke stoel, dus de nacht ging vlot voorbij. Niet geslapen, wel allerlei gegeten en gedronken (zelfs Els nam wijn). - We vlogen een uur sneller dan in het boekje stond (6 uur in plaats van 7), dus waren we niet veel later op Schiphol dan gepland.

De trein naar Velp was vlot. Straks lekker naar bed.

even wachten op het perron in Arnhem

Els en Wim

(Misschien tot een volgende keer!)

dinsdag 28 september 2010

Niagara watervallen

Dinsdag ; onze laatste "echte"dag. Die we hadden uitgetrokken voor de Niagarawatervallen. We zagen op internet dat het de allerslechtste dag was deze week, wat het weer betreft, dus dat was jammer. Maar goed.........we hadden gisteren een kaartje besteld. Lekker lux; we werden opgehaald bij het hotel met een luxe touringcar en hadden een geheel verzorgde dag.
Onderweg regende het zo hard, dat je geen hand voor ogen zag en verschillende auto's aan de kant van de weg gingen stilstaan. Niet onze chauffeur. En zie, een 15 km voordat we er waren (het is 127 km van Toronto) klaarde ineens de lucht op, en zagen we blauw verschijnen. Tegen de tijd dat we er waren, was het zonnig en mooi! Het is gek; je weet een beetje van plaatjes hoe die watervallen eruit zien, maar toch weet je niet goed wat je kunt verwachten, Ineens zag je ze, heel indrukwekkend.
Eerst de buffetlunch in het penthouse van het Sheraton;hotel, op de 13e etage. Wim doet net of het heel normaal is!! Een lukkere lunch trouwens. We zaten naast mensen uit Queensland, Australie, die 10 weken op reis waren.
Daarna werden we naar de helikopter-opstijgplaats gebracht, want nu het zulk mooi weer was geworden, wilden we dat wel. Het ging allemaal heel snel. 6 mensen tegelijk en we vlogen met 3 toestellen. Wim had mazzel; hij zat voorin en had een wijds uitzicht alle kanten op. Ik zat midden tussen 2 dames (toevallig) die allebei niet naar beneden durfden te kijken en steeds het handje van hun man wilden vasthouden.Ik vond het evengoed heel erg leuk! Duurde misschien nog geen kwartier, en toen werden we weer afgeleverd. En konden we de foto's bekijken (en kopen; kassa natuurlijk) die van ons gemaakt waren. En we hebben ze nog gekocht ook!
Het volgende programmapunt was de boot "maid in the mist" waar we met veel anderen op gingen, allemaal gehuld in blauwe regencapes, die bij het betreden van de boot werden uitgereikt.Ik zag dat ze gelukkig recycelbaar waren.........

vanuit de helicopter

idem, iets dichterbij

vanuit de boot

met regenboog

Het werd een nat tochtje, maar wel spektakulair! Het spektakulaire werd nog vergroot doordat het ook ineens weer begon te stortregenen! Het hele tochtje duurde zo'n 20 minuten, niet langer.
Het ging allemaal bliksemsnel; je werd echt als kuddedieren behandeld, en dat was je ook.
We hadden nog even vrij (in die tijd namen we een wel lekker maar uitermate zacht en morsig ijsje) en gingen toen met de bus nog naar "Niagara on the lake" een aardige, wat oudere plaats, maar ook erg toeristisch. We stopten ook nog bij de floral clock. Een enorm uurwerk, opgebouwd uit plantjes, 15.000 stuks.Nou ja, wij hebben Bronbeek en ik vond dit niet veel bijzonderder en we begrepen niet waarom we er stopten. Ook niet trouwens van de wijnproeverij, die al die touroperators ook nog aanbieden. Nou ja, allemaal commercieel natuurlijk Arend noemde het een "touristtrap".
Al met al een erg geslaagde dag, die trouwens ook weer met veel regen eindigde. We werden supernetjes weer bij het hotel afgezet, om 8 uur.
We zijn voor de 3e keer naar de Ierse pub gegaan, en hebben daar nog wat gegeten , met een glas niet
Canadese wijn er bij!
Wim zal proberen er nog wat foto's bij te zetten, maar de computer werkt erg langzaam vanavond.Lukt het nu niet, dan misschien morgen.
ELS

Gelukt, Wim

maandag 27 september 2010

Toronto

Vandaag dus Toronto. Het was een kwestie van zoeken, vragen en nog eens zoeken voor we de ECHTE touristinformation hadden gevonden. Maar goed, toen hadden we ook wat! Met een stapel papiertjes, kaartjes en in de hand en een hoop gegevens in het hoofd gingen we er uit! We hadden besloten de hop-on-hop-off-bus te nemen, zoals we dat in verschillende andere steden ook deden. Je komt overal en kunt dan naar believen besluiten bepaalde punten nader te bekijken. Je krijgt een beetje een overzicht van zo'n stad, vooral als die zo groot is. Ik heb Wim's mening nog niet gepeild, maar ikzelf had nergens het idee: dat wil ik es beter bekijken. Het verkeer denderde om ons heen, de gids praatte aan één stuk door, het verkeer al dan niet overstemmend, en haar grappen waren niet altijd begrijpelijk, noch leuk. Waarom zulke gidsen altijd lollig moeten doen, is me een raadsel. Maar goed, Toronto. Ik heb er geen aardige indruk van. Druk, en levendig, en waarschijnlijk, als je je eenmaal een weg weet te vinden, een leuke studentenstad, maar weinig moois. Enorme skyscrapers vlak naast kleine, oudere kerkjes. Idiote gebouwen, rare architectuur, en ik vond het allemaal nogal lelijk. Alleen aan de waterkant, waar we uitstapten om de tocht te onderbreken voor een boottocht naar de Lawrence-islands, die, 10 in getal, Toronto beschermen tegen te ruw weer vanaf het Lake Ontario, was het wel gezellig, met een boulevard en aardige winkels en cafeetjes zo te zien.
Op de eilandjes, die voor het overgrote deel door middel van bruggen met elkaar verbonden zijn, wonen zo'n 700 mensen. Er is ook een school en een brandweerkazere, maar voor middelbare scholen, dokter en tandarts moet je steeds de 10 minuten durende overtocht met de veerboot maken. De huizen zijn o.h.a. in handen van families, en er is er zelden eentje in de verkoop. Maar als je in Toronto nou rustig wil wonen, is dat wel de plek! De boottocht was aardig trouwens; veel beter gids. (De boot zag er uit als een rondvaartboot in Amsterdam, en was dat ook: hij kwam uit Amsterdam!)
Later zetten we de bustocht weer voort, en mijn indruk van Toronto werd niet veranderd. Daarna gingen Wim en ik elk zijns/haars weegs. Ik sjouwde wat rond in winkelcentra en door straten, en vond de "biggest bookstore of the world"..............heerlijk; daar kan ik veel tijd doorbrengen! En niks kopen, want wat moeten we met veel boeken in de bagage? Ik zag wel leuke Amerikaanse comics; was leuk geweest voor Willem-Jan, maar ja...............niet echt handig.

A book for every passion; booklovers hangout

Wim heeft intussen een tour besteld naar de Niagara-watervallen voor morgen. We worden om kwart voor tien opgepikt voor ons hotel! Ach ja, wie het breed heeft.................
En zometeen gaan we eten. Intussen is het gaan regenen, en morgen blijft het regenachtig.
ELS

Onder het eten vanavond vroeg Els wat ik van Toronto dacht, en toen vond ze dat ik dat hier moest zeggen, voor het evenwicht. - Een tour hop on hop off is niet altijd een goed idee, maar omdat Els de laatse dagen minder goed loopt lag bussen voor de hand. De twee uur durende rit bracht ons door downtown en omliggende straten en was niet zo verhelderend voor het karakter van de stad. Wat de duurste villa's waren of wat de hoogste of laagste huur was, och. Je ziet natuurlijk meer van de stad dan je af kunt lopen, maar even een gebouw binnen gaan, of rustig naar boven kijken om de wonderlijke hoogbouw te zien is er dan niet bij. - De stad maakt op mij de indruk van een levende, zelfbewuste, krachtige stad, waar veel gedaan is aan de architectuur van de hoogbouw. Fantasierijke vormen, mogelijk gemaakt door moderne materialen, zoals een complex van drie gebouwen: twee 25 verdiepingen hoge kwart-cirkelvomige wolkenkrabbers die tegenover elkaar staan en een halve cirkel suggereren, waarbinnen een bescheiden 5 verdiepingen hoog rond kantorencomplex als contrast en als aanvulling functioneert. Er was veel te zien, de torenhoge kantoorflats en bankgebouwen stonden naast 19de-eeuwse neo-gotische en neo-romaanse kerken en regeringsgebouwen, niet mooi, maar er als vanzelfsprekend neergezet omdat er behoefte aan was. Geen van tevoren geconcipieerde grachtengordel zoals in Amsterdam, maar wel met vaart geproduceerd.
Ik vind Toronto geen mooie stad, maar wel een stad met allure.
Wat mijn oordeel erg onvolkomen maakt is dat ik door die rondrijderij niet iets heb bezocht van wat er aan bezienswaardigs is, iets waarop de stad trots is, of waaarvan ze graag willen dat je het ziet. Ik had niet een speciaal museum op het oog, maar had er wel een willen bezoeken. Er was nu geen tijd voor en het ging ook regenen.
Toronto is een hele grote stad, de grootste van Canada. 33 jaar lang stond hier het hoogste gebouw van de wereld, de CN-tower (sinds een aantal jaren heeft Dubai de eer van het hoogste gebouw, maar, zei de gids, we hebben nog wel de snelste lift naar boven: 555 meter omhoog in 58 seconden).

CN-tower

gebouwen doorelkaar

Rubic in Toronto (?)

Ze hebben na New York het grootste vliegveld van Noord-Amerika, zijn het Wall-street van Canada, hebben een paar gerenommeerde universiteiten, waaronder eentje met 78.000 studenten (ik heb het niet nagetrokken). Een stad die een langer verblijf vraagt om je oordeel te onderbouwen.

Twee rectificaties van wat ik in vorige blogs schreef. Ik bedoelde prinses Juliana toen ik het over de koningin en haar dochters in Ottawa had. En de rivier die het water van het Huron-meer naar het Ontario-meer voert is niet de St. Laurens, maar de Niagara-rivier.
Wim

zondag 26 september 2010

Van Ottawa naar Toronto

De afstand van Québec naar Montréal, evenals die van Montréal naar Ottawa is goed 200 kilometer. Van Ottawa naar hier, Toronto, is meer dan het dubbele. De vier steden liggen ongeveer in een rechte lijn, van noord-oost naar zuid-west, parallel aan de rivier Sint Laurens, die het water van de Grote Meren naar zee brengt. Toronto ligt aan het zuidelijke stuk van het Ontario-meer; aan de overkant ligt de staat New York. Om daar te komen moet je het stukje Sint Laurens oversteken dat van het Huron- naar het Ontarioeer loopt. In dat stukje valt het water met donderend geraas naar beneden: de Niagara-waterval(len).

Toen we na een voorspoedige reis die regenachtig begon en zonnig eindigde in Toronto aankwamen en nog maar een kilometer van ons hotel verwijderd waren begon een forse traffic-jam. Het stoplicht 50 meter voor ons werd groen, oranje en rood, vijf, zes keer, maar het verkeer bewoog niet of nauwelijks. Auto's probeerden zijstraten in te slaan die ook dichtslibden. Ruim een half uur deden we over nog geen 100 meter. Ook wij zochten en vonden een andere weg en bereikten tenslotte gaargesukkeld ons doel, hotel Metropool. Ik vertel dit kleine euvel omdat de oorzaak gelegen was in de Marathon van Toronto, die op dezelfde dag als die van Berlijn werd gelopen. Onze dageraad met marathonvreugde om Hermans geslaagde loop werd op deze manier gevolgd door marathonergernis over mensen die zo nodig straten moeten afzetten voor dit soort sportfanaten. Als een loper hier, op de marathon van Toronto waar zo'n 20.000 man in loopt, beneden en de 3 uur 20 minuten blijft, mag hij zich naar men ons vertelde inschrijven voor de marathon van Boston. We zullen Herman eens vragen wat hij weet van de status van deze marathons. In elk geval Zijn wij vandaag van 5 uur 's ochtends tot 3 uur 's middags bezig geweest met de tot de verbeelding sprekende afstand tussen Salamis en Athene.

Toronto's instant-marathonloperstoiletten

Els aan het emails beantwoorden

Na onze bagage op onze kamer hier te hebben gezet de auto op het vliegveld ingeleverd, 27 kilometer hiervandaan. Dat inleveren was een anticlimax. Na wat vraagwerk kwamen we in een halfdonkere garage in de terminal terecht. Geen mens te zien. Van tussen de auto's die er stonden wenkte een donkere jongen ons dat we daar de auto konden neerzetten. Hij had een computertje in de hand, vroeg ons om de autopapieren en de gps, informeerde of de auto leeg was, keek even op het dashbord, ik denk naar de kilometerstand, en zei dat we konden gaan. Geen controle van lak of interieur, was het ook te donker voor, geen vragen over hoe het gegaan was, niets. Boem, klaar.

Met een shuttle terug naar het hotel.

P.S. Over het Frans in Montréal was ik te summier. Alles is daar in principe Frans, niet alleen de taal van wat ik de man in de straat noemde, maar ook die van de upper middle class, ons soort mensen dus, en van iedereen. - Ik heb gemerkt dat ik op het verkeerde been gezet ben door mijn verleden: in 1945 bevrijd door Engels sprekende Canadezen, een koningin met dochtertjes in Ottawa omringd door Engels sprekende mensen, de status van een Engels dominion, als staatshoofd de Engelse koningin. Ik dacht dat De Gaulle indertijd een kinderachtig spelletje speelde toen hij aandacht vroeg voor de Canadese Fransen of Franse Candadezen. - Maar Frans is daar de taal van een gebied (geloof ik) groter dan Frankrijk, van hoog tot laag gesproken, met Engels alleen bij voortgezet onderwezenen als tweede taal. - We werden op een van de concerten die we daar bijwoonden door de dirigent toegesproken in het Engels. De man, Alexis Hauser bleek geboren in Wenen.
Ottawa is anders, Engels is daar de voertaal, maar Frans is wel duidelijk aanwezig. Het praatje voorafgaand aan ons concert daar was in het Frans. - Ik bedoel kortom niet te zeggen dat Engels niet belangrijker is dan Frans, Canada is geweldig groot en in het westen zal Engels wel de taal zijn. Maar Frans speelt in Canada een veel grotere rol dan ik vermoedde. En in Québec is het de taal.
Wim

marathon berlijn

Voor ons vertrek van hier, Ottawa, naar Toronto (430 km), even een berichtje uit Berlijn, per SMS ontvangen::

37.real,- Berlin-Marathon, stno: 23360
Runner Herman Rensink Net. 035902

Vannacht om een uur of vijf kwam een SMS-je van Maaike binnen dat Herman halverwege was.
Wim