zondag 17 oktober 2010
<iframe width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no" marginheight="0" marginwidth="0" src="http://maps.google.nl/maps?f=d&source=s_d&saddr=Madison+Square+Park,+8th+Ave+31st+Street+%2F+8th+Ave+33rd+Street,+New+York,+10010,+United+States+(Penn+Station)&daddr=41.3262,-72.24843+to:1+Avenue+De+Lafayette,+Boston,+MA+02111,+United+States+(Hyatt+Regency+Boston)+to:Falmouth,+MA,+United+States+to:Provincetown,+Massachusetts,+Verenigde+Staten+to:Falmouth,+MA,+United+States+to:North+St,+Bennington,+Vermont,+Verenigde+Staten+to:North+Conway,+NH,+United+States+to:Bar+Harbor,+ME,+United+States+to:Quebec+-+Qu%C3%A9bec,+Canada+to:Montr%C3%A9al,+Qu%C3%A9bec,+Canada+to:Ottawa,+Ontario,+Canada+to:Toronto,+Ontario,+Canada+to:Niagara+Falls,+Ontario,+Canada&geocode=Fc3NbQIdpPKW-yGWye6OImiNYA%3BFXiWdgIdkpOx-ykBxmmQWhfmiTH-4_hgS0MuDQ%3BFSZDhgIdWrHD-yGazvNxI_yPnCkzc9lMnXDjiTF_0MOUuwibjQ%3BFYoGegIdIIHK-ymzdboJOdfkiTEarWG-hzCV0g%3BFcTCgQIdsyjR-ynVGOj1cKf8iTFDHEshvkEihQ%3BFYoGegIdIIHK-ymzdboJOdfkiTEarWG-hzCV0g%3BFYZijgId2BSj-ykL5NngiZbgiTGs9NQ9mcBDcQ%3BFbA0oAIdrKrC-ynNbQAg5qCzTDGH9Ep_UnHVmw%3BFftMpQIdgkrv-ykD-yazNL6uTDFU3M2TUzopVQ%3BFZckygIdguPA-ymTiNsFipa4TDEDOujwYy3Fjw%3BFQNptgIdvqad-ykNt2QcVBrJTDHv7x8hODFOZQ%3BFfTstAId7u98-ykF1trmCPvNTDHFfacsJntn3g%3BFZQVmgIdXbtE-ymlO8bXkMvUiTF3xLQqUFU1Mg%3BFbdwkQId9g9J-ymFprwa6kPTiTGwH6TJKHsDBQ&hl=nl&mra=ls&via=1&sll=43.778265,-73.793145&sspn=9.723974,16.853027&ie=UTF8&ll=43.771094,-73.806152&spn=7.615523,14.0625&z=6&output=embed"></iframe><br /><small><a href="http://maps.google.nl/maps?f=d&source=embed&saddr=Madison+Square+Park,+8th+Ave+31st+Street+%2F+8th+Ave+33rd+Street,+New+York,+10010,+United+States+(Penn+Station)&daddr=41.3262,-72.24843+to:1+Avenue+De+Lafayette,+Boston,+MA+02111,+United+States+(Hyatt+Regency+Boston)+to:Falmouth,+MA,+United+States+to:Provincetown,+Massachusetts,+Verenigde+Staten+to:Falmouth,+MA,+United+States+to:North+St,+Bennington,+Vermont,+Verenigde+Staten+to:North+Conway,+NH,+United+States+to:Bar+Harbor,+ME,+United+States+to:Quebec+-+Qu%C3%A9bec,+Canada+to:Montr%C3%A9al,+Qu%C3%A9bec,+Canada+to:Ottawa,+Ontario,+Canada+to:Toronto,+Ontario,+Canada+to:Niagara+Falls,+Ontario,+Canada&geocode=Fc3NbQIdpPKW-yGWye6OImiNYA%3BFXiWdgIdkpOx-ykBxmmQWhfmiTH-4_hgS0MuDQ%3BFSZDhgIdWrHD-yGazvNxI_yPnCkzc9lMnXDjiTF_0MOUuwibjQ%3BFYoGegIdIIHK-ymzdboJOdfkiTEarWG-hzCV0g%3BFcTCgQIdsyjR-ynVGOj1cKf8iTFDHEshvkEihQ%3BFYoGegIdIIHK-ymzdboJOdfkiTEarWG-hzCV0g%3BFYZijgId2BSj-ykL5NngiZbgiTGs9NQ9mcBDcQ%3BFbA0oAIdrKrC-ynNbQAg5qCzTDGH9Ep_UnHVmw%3BFftMpQIdgkrv-ykD-yazNL6uTDFU3M2TUzopVQ%3BFZckygIdguPA-ymTiNsFipa4TDEDOujwYy3Fjw%3BFQNptgIdvqad-ykNt2QcVBrJTDHv7x8hODFOZQ%3BFfTstAId7u98-ykF1trmCPvNTDHFfacsJntn3g%3BFZQVmgIdXbtE-ymlO8bXkMvUiTF3xLQqUFU1Mg%3BFbdwkQId9g9J-
vrijdag 15 oktober 2010
donderdag 30 september 2010
Weer thuis
Gisteren (maar die dag loopt door tot nu, vandaag 30 september 22.00 uuur) 's ochtends elk een museum bezocht, Els een vlakbij ons hotel gelegen textielmuseum, ik de Art Gallery AGO. Waar ik in Québec bij het museumbezoek daar niet onder de indruk was: dit museum had alles wat een museumbezoeker enthousiast kan maken, mooi gebouw, mooie collecties, actief tegenover het publiek, vevarieerd aanbod. Naast de schilderijen en sculptuur ook ivoren, een enorme verzameling scheepsmodellen, Chinese snuifflesjes. Die had ik nog niet eerder gezien, zee waren van allerlei vorm en kleur, maximaal zo'n 7 centimeter hoog en een paar centimeter in de breedte of rondte. Toen de Qing-dinastie in 1644 het roken van tabak verbood, ontdook men dat voorschrift door de tabak heel fijn te versnijden en in zulke flesjes te bewaren, ter opsnuiving.
Veel te weinig tijd, want om kwart voor een zouden we elkaar weer zien, uitchecken en de shuttle naar het vliegveld nemen.
In plaats van één deed de bus er twee uur over, maar toen we om drie uur op het vliegveld waren, bleek onze vlucht vertraagd en niet om zes uur maar om kwart over zeven te gaan.
We hadden een Boeing 747-400 met filmschermpjes voor elke stoel, dus de nacht ging vlot voorbij. Niet geslapen, wel allerlei gegeten en gedronken (zelfs Els nam wijn). - We vlogen een uur sneller dan in het boekje stond (6 uur in plaats van 7), dus waren we niet veel later op Schiphol dan gepland.
De trein naar Velp was vlot. Straks lekker naar bed.
(Misschien tot een volgende keer!)
sculptuur van Henry Moore
In plaats van één deed de bus er twee uur over, maar toen we om drie uur op het vliegveld waren, bleek onze vlucht vertraagd en niet om zes uur maar om kwart over zeven te gaan.
afscheid van Toronto vanuit het vliegtuig
We hadden een Boeing 747-400 met filmschermpjes voor elke stoel, dus de nacht ging vlot voorbij. Niet geslapen, wel allerlei gegeten en gedronken (zelfs Els nam wijn). - We vlogen een uur sneller dan in het boekje stond (6 uur in plaats van 7), dus waren we niet veel later op Schiphol dan gepland.
De trein naar Velp was vlot. Straks lekker naar bed.
even wachten op het perron in Arnhem
Els en Wim(Misschien tot een volgende keer!)
dinsdag 28 september 2010
Niagara watervallen
Dinsdag ; onze laatste "echte"dag. Die we hadden uitgetrokken voor de Niagarawatervallen. We zagen op internet dat het de allerslechtste dag was deze week, wat het weer betreft, dus dat was jammer. Maar goed.........we hadden gisteren een kaartje besteld. Lekker lux; we werden opgehaald bij het hotel met een luxe touringcar en hadden een geheel verzorgde dag.
Onderweg regende het zo hard, dat je geen hand voor ogen zag en verschillende auto's aan de kant van de weg gingen stilstaan. Niet onze chauffeur. En zie, een 15 km voordat we er waren (het is 127 km van Toronto) klaarde ineens de lucht op, en zagen we blauw verschijnen. Tegen de tijd dat we er waren, was het zonnig en mooi! Het is gek; je weet een beetje van plaatjes hoe die watervallen eruit zien, maar toch weet je niet goed wat je kunt verwachten, Ineens zag je ze, heel indrukwekkend.
Eerst de buffetlunch in het penthouse van het Sheraton;hotel, op de 13e etage. Wim doet net of het heel normaal is!! Een lukkere lunch trouwens. We zaten naast mensen uit Queensland, Australie, die 10 weken op reis waren.
Daarna werden we naar de helikopter-opstijgplaats gebracht, want nu het zulk mooi weer was geworden, wilden we dat wel. Het ging allemaal heel snel. 6 mensen tegelijk en we vlogen met 3 toestellen. Wim had mazzel; hij zat voorin en had een wijds uitzicht alle kanten op. Ik zat midden tussen 2 dames (toevallig) die allebei niet naar beneden durfden te kijken en steeds het handje van hun man wilden vasthouden.Ik vond het evengoed heel erg leuk! Duurde misschien nog geen kwartier, en toen werden we weer afgeleverd. En konden we de foto's bekijken (en kopen; kassa natuurlijk) die van ons gemaakt waren. En we hebben ze nog gekocht ook!
Het volgende programmapunt was de boot "maid in the mist" waar we met veel anderen op gingen, allemaal gehuld in blauwe regencapes, die bij het betreden van de boot werden uitgereikt.Ik zag dat ze gelukkig recycelbaar waren.........
Het werd een nat tochtje, maar wel spektakulair! Het spektakulaire werd nog vergroot doordat het ook ineens weer begon te stortregenen! Het hele tochtje duurde zo'n 20 minuten, niet langer.
Het ging allemaal bliksemsnel; je werd echt als kuddedieren behandeld, en dat was je ook.
We hadden nog even vrij (in die tijd namen we een wel lekker maar uitermate zacht en morsig ijsje) en gingen toen met de bus nog naar "Niagara on the lake" een aardige, wat oudere plaats, maar ook erg toeristisch. We stopten ook nog bij de floral clock. Een enorm uurwerk, opgebouwd uit plantjes, 15.000 stuks.Nou ja, wij hebben Bronbeek en ik vond dit niet veel bijzonderder en we begrepen niet waarom we er stopten. Ook niet trouwens van de wijnproeverij, die al die touroperators ook nog aanbieden. Nou ja, allemaal commercieel natuurlijk Arend noemde het een "touristtrap".
Al met al een erg geslaagde dag, die trouwens ook weer met veel regen eindigde. We werden supernetjes weer bij het hotel afgezet, om 8 uur.
We zijn voor de 3e keer naar de Ierse pub gegaan, en hebben daar nog wat gegeten , met een glas niet
Canadese wijn er bij!
Wim zal proberen er nog wat foto's bij te zetten, maar de computer werkt erg langzaam vanavond.Lukt het nu niet, dan misschien morgen.
ELS
Gelukt, Wim
Onderweg regende het zo hard, dat je geen hand voor ogen zag en verschillende auto's aan de kant van de weg gingen stilstaan. Niet onze chauffeur. En zie, een 15 km voordat we er waren (het is 127 km van Toronto) klaarde ineens de lucht op, en zagen we blauw verschijnen. Tegen de tijd dat we er waren, was het zonnig en mooi! Het is gek; je weet een beetje van plaatjes hoe die watervallen eruit zien, maar toch weet je niet goed wat je kunt verwachten, Ineens zag je ze, heel indrukwekkend.
Eerst de buffetlunch in het penthouse van het Sheraton;hotel, op de 13e etage. Wim doet net of het heel normaal is!! Een lukkere lunch trouwens. We zaten naast mensen uit Queensland, Australie, die 10 weken op reis waren.
Daarna werden we naar de helikopter-opstijgplaats gebracht, want nu het zulk mooi weer was geworden, wilden we dat wel. Het ging allemaal heel snel. 6 mensen tegelijk en we vlogen met 3 toestellen. Wim had mazzel; hij zat voorin en had een wijds uitzicht alle kanten op. Ik zat midden tussen 2 dames (toevallig) die allebei niet naar beneden durfden te kijken en steeds het handje van hun man wilden vasthouden.Ik vond het evengoed heel erg leuk! Duurde misschien nog geen kwartier, en toen werden we weer afgeleverd. En konden we de foto's bekijken (en kopen; kassa natuurlijk) die van ons gemaakt waren. En we hebben ze nog gekocht ook!
Het volgende programmapunt was de boot "maid in the mist" waar we met veel anderen op gingen, allemaal gehuld in blauwe regencapes, die bij het betreden van de boot werden uitgereikt.Ik zag dat ze gelukkig recycelbaar waren.........
vanuit de helicopter
idem, iets dichterbij
vanuit de boot
met regenboog
Het ging allemaal bliksemsnel; je werd echt als kuddedieren behandeld, en dat was je ook.
We hadden nog even vrij (in die tijd namen we een wel lekker maar uitermate zacht en morsig ijsje) en gingen toen met de bus nog naar "Niagara on the lake" een aardige, wat oudere plaats, maar ook erg toeristisch. We stopten ook nog bij de floral clock. Een enorm uurwerk, opgebouwd uit plantjes, 15.000 stuks.Nou ja, wij hebben Bronbeek en ik vond dit niet veel bijzonderder en we begrepen niet waarom we er stopten. Ook niet trouwens van de wijnproeverij, die al die touroperators ook nog aanbieden. Nou ja, allemaal commercieel natuurlijk Arend noemde het een "touristtrap".
Al met al een erg geslaagde dag, die trouwens ook weer met veel regen eindigde. We werden supernetjes weer bij het hotel afgezet, om 8 uur.
We zijn voor de 3e keer naar de Ierse pub gegaan, en hebben daar nog wat gegeten , met een glas niet
Canadese wijn er bij!
Wim zal proberen er nog wat foto's bij te zetten, maar de computer werkt erg langzaam vanavond.Lukt het nu niet, dan misschien morgen.
ELS
Gelukt, Wim
maandag 27 september 2010
Toronto
Vandaag dus Toronto. Het was een kwestie van zoeken, vragen en nog eens zoeken voor we de ECHTE touristinformation hadden gevonden. Maar goed, toen hadden we ook wat! Met een stapel papiertjes, kaartjes en in de hand en een hoop gegevens in het hoofd gingen we er uit! We hadden besloten de hop-on-hop-off-bus te nemen, zoals we dat in verschillende andere steden ook deden. Je komt overal en kunt dan naar believen besluiten bepaalde punten nader te bekijken. Je krijgt een beetje een overzicht van zo'n stad, vooral als die zo groot is. Ik heb Wim's mening nog niet gepeild, maar ikzelf had nergens het idee: dat wil ik es beter bekijken. Het verkeer denderde om ons heen, de gids praatte aan één stuk door, het verkeer al dan niet overstemmend, en haar grappen waren niet altijd begrijpelijk, noch leuk. Waarom zulke gidsen altijd lollig moeten doen, is me een raadsel. Maar goed, Toronto. Ik heb er geen aardige indruk van. Druk, en levendig, en waarschijnlijk, als je je eenmaal een weg weet te vinden, een leuke studentenstad, maar weinig moois. Enorme skyscrapers vlak naast kleine, oudere kerkjes. Idiote gebouwen, rare architectuur, en ik vond het allemaal nogal lelijk. Alleen aan de waterkant, waar we uitstapten om de tocht te onderbreken voor een boottocht naar de Lawrence-islands, die, 10 in getal, Toronto beschermen tegen te ruw weer vanaf het Lake Ontario, was het wel gezellig, met een boulevard en aardige winkels en cafeetjes zo te zien.
Op de eilandjes, die voor het overgrote deel door middel van bruggen met elkaar verbonden zijn, wonen zo'n 700 mensen. Er is ook een school en een brandweerkazere, maar voor middelbare scholen, dokter en tandarts moet je steeds de 10 minuten durende overtocht met de veerboot maken. De huizen zijn o.h.a. in handen van families, en er is er zelden eentje in de verkoop. Maar als je in Toronto nou rustig wil wonen, is dat wel de plek! De boottocht was aardig trouwens; veel beter gids. (De boot zag er uit als een rondvaartboot in Amsterdam, en was dat ook: hij kwam uit Amsterdam!)
Later zetten we de bustocht weer voort, en mijn indruk van Toronto werd niet veranderd. Daarna gingen Wim en ik elk zijns/haars weegs. Ik sjouwde wat rond in winkelcentra en door straten, en vond de "biggest bookstore of the world"..............heerlijk; daar kan ik veel tijd doorbrengen! En niks kopen, want wat moeten we met veel boeken in de bagage? Ik zag wel leuke Amerikaanse comics; was leuk geweest voor Willem-Jan, maar ja...............niet echt handig.
Wim heeft intussen een tour besteld naar de Niagara-watervallen voor morgen. We worden om kwart voor tien opgepikt voor ons hotel! Ach ja, wie het breed heeft.................
En zometeen gaan we eten. Intussen is het gaan regenen, en morgen blijft het regenachtig.
ELS
Onder het eten vanavond vroeg Els wat ik van Toronto dacht, en toen vond ze dat ik dat hier moest zeggen, voor het evenwicht. - Een tour hop on hop off is niet altijd een goed idee, maar omdat Els de laatse dagen minder goed loopt lag bussen voor de hand. De twee uur durende rit bracht ons door downtown en omliggende straten en was niet zo verhelderend voor het karakter van de stad. Wat de duurste villa's waren of wat de hoogste of laagste huur was, och. Je ziet natuurlijk meer van de stad dan je af kunt lopen, maar even een gebouw binnen gaan, of rustig naar boven kijken om de wonderlijke hoogbouw te zien is er dan niet bij. - De stad maakt op mij de indruk van een levende, zelfbewuste, krachtige stad, waar veel gedaan is aan de architectuur van de hoogbouw. Fantasierijke vormen, mogelijk gemaakt door moderne materialen, zoals een complex van drie gebouwen: twee 25 verdiepingen hoge kwart-cirkelvomige wolkenkrabbers die tegenover elkaar staan en een halve cirkel suggereren, waarbinnen een bescheiden 5 verdiepingen hoog rond kantorencomplex als contrast en als aanvulling functioneert. Er was veel te zien, de torenhoge kantoorflats en bankgebouwen stonden naast 19de-eeuwse neo-gotische en neo-romaanse kerken en regeringsgebouwen, niet mooi, maar er als vanzelfsprekend neergezet omdat er behoefte aan was. Geen van tevoren geconcipieerde grachtengordel zoals in Amsterdam, maar wel met vaart geproduceerd.
Ik vind Toronto geen mooie stad, maar wel een stad met allure.
Wat mijn oordeel erg onvolkomen maakt is dat ik door die rondrijderij niet iets heb bezocht van wat er aan bezienswaardigs is, iets waarop de stad trots is, of waaarvan ze graag willen dat je het ziet. Ik had niet een speciaal museum op het oog, maar had er wel een willen bezoeken. Er was nu geen tijd voor en het ging ook regenen.
Toronto is een hele grote stad, de grootste van Canada. 33 jaar lang stond hier het hoogste gebouw van de wereld, de CN-tower (sinds een aantal jaren heeft Dubai de eer van het hoogste gebouw, maar, zei de gids, we hebben nog wel de snelste lift naar boven: 555 meter omhoog in 58 seconden).
Ze hebben na New York het grootste vliegveld van Noord-Amerika, zijn het Wall-street van Canada, hebben een paar gerenommeerde universiteiten, waaronder eentje met 78.000 studenten (ik heb het niet nagetrokken). Een stad die een langer verblijf vraagt om je oordeel te onderbouwen.
Twee rectificaties van wat ik in vorige blogs schreef. Ik bedoelde prinses Juliana toen ik het over de koningin en haar dochters in Ottawa had. En de rivier die het water van het Huron-meer naar het Ontario-meer voert is niet de St. Laurens, maar de Niagara-rivier.
Wim
Op de eilandjes, die voor het overgrote deel door middel van bruggen met elkaar verbonden zijn, wonen zo'n 700 mensen. Er is ook een school en een brandweerkazere, maar voor middelbare scholen, dokter en tandarts moet je steeds de 10 minuten durende overtocht met de veerboot maken. De huizen zijn o.h.a. in handen van families, en er is er zelden eentje in de verkoop. Maar als je in Toronto nou rustig wil wonen, is dat wel de plek! De boottocht was aardig trouwens; veel beter gids. (De boot zag er uit als een rondvaartboot in Amsterdam, en was dat ook: hij kwam uit Amsterdam!)
Later zetten we de bustocht weer voort, en mijn indruk van Toronto werd niet veranderd. Daarna gingen Wim en ik elk zijns/haars weegs. Ik sjouwde wat rond in winkelcentra en door straten, en vond de "biggest bookstore of the world"..............heerlijk; daar kan ik veel tijd doorbrengen! En niks kopen, want wat moeten we met veel boeken in de bagage? Ik zag wel leuke Amerikaanse comics; was leuk geweest voor Willem-Jan, maar ja...............niet echt handig.
A book for every passion; booklovers hangout
En zometeen gaan we eten. Intussen is het gaan regenen, en morgen blijft het regenachtig.
ELS
Onder het eten vanavond vroeg Els wat ik van Toronto dacht, en toen vond ze dat ik dat hier moest zeggen, voor het evenwicht. - Een tour hop on hop off is niet altijd een goed idee, maar omdat Els de laatse dagen minder goed loopt lag bussen voor de hand. De twee uur durende rit bracht ons door downtown en omliggende straten en was niet zo verhelderend voor het karakter van de stad. Wat de duurste villa's waren of wat de hoogste of laagste huur was, och. Je ziet natuurlijk meer van de stad dan je af kunt lopen, maar even een gebouw binnen gaan, of rustig naar boven kijken om de wonderlijke hoogbouw te zien is er dan niet bij. - De stad maakt op mij de indruk van een levende, zelfbewuste, krachtige stad, waar veel gedaan is aan de architectuur van de hoogbouw. Fantasierijke vormen, mogelijk gemaakt door moderne materialen, zoals een complex van drie gebouwen: twee 25 verdiepingen hoge kwart-cirkelvomige wolkenkrabbers die tegenover elkaar staan en een halve cirkel suggereren, waarbinnen een bescheiden 5 verdiepingen hoog rond kantorencomplex als contrast en als aanvulling functioneert. Er was veel te zien, de torenhoge kantoorflats en bankgebouwen stonden naast 19de-eeuwse neo-gotische en neo-romaanse kerken en regeringsgebouwen, niet mooi, maar er als vanzelfsprekend neergezet omdat er behoefte aan was. Geen van tevoren geconcipieerde grachtengordel zoals in Amsterdam, maar wel met vaart geproduceerd.
Ik vind Toronto geen mooie stad, maar wel een stad met allure.
Wat mijn oordeel erg onvolkomen maakt is dat ik door die rondrijderij niet iets heb bezocht van wat er aan bezienswaardigs is, iets waarop de stad trots is, of waaarvan ze graag willen dat je het ziet. Ik had niet een speciaal museum op het oog, maar had er wel een willen bezoeken. Er was nu geen tijd voor en het ging ook regenen.
Toronto is een hele grote stad, de grootste van Canada. 33 jaar lang stond hier het hoogste gebouw van de wereld, de CN-tower (sinds een aantal jaren heeft Dubai de eer van het hoogste gebouw, maar, zei de gids, we hebben nog wel de snelste lift naar boven: 555 meter omhoog in 58 seconden).
CN-tower
gebouwen doorelkaar
Rubic in Toronto (?)
Twee rectificaties van wat ik in vorige blogs schreef. Ik bedoelde prinses Juliana toen ik het over de koningin en haar dochters in Ottawa had. En de rivier die het water van het Huron-meer naar het Ontario-meer voert is niet de St. Laurens, maar de Niagara-rivier.
Wim
zondag 26 september 2010
Van Ottawa naar Toronto
De afstand van Québec naar Montréal, evenals die van Montréal naar Ottawa is goed 200 kilometer. Van Ottawa naar hier, Toronto, is meer dan het dubbele. De vier steden liggen ongeveer in een rechte lijn, van noord-oost naar zuid-west, parallel aan de rivier Sint Laurens, die het water van de Grote Meren naar zee brengt. Toronto ligt aan het zuidelijke stuk van het Ontario-meer; aan de overkant ligt de staat New York. Om daar te komen moet je het stukje Sint Laurens oversteken dat van het Huron- naar het Ontarioeer loopt. In dat stukje valt het water met donderend geraas naar beneden: de Niagara-waterval(len).
Toen we na een voorspoedige reis die regenachtig begon en zonnig eindigde in Toronto aankwamen en nog maar een kilometer van ons hotel verwijderd waren begon een forse traffic-jam. Het stoplicht 50 meter voor ons werd groen, oranje en rood, vijf, zes keer, maar het verkeer bewoog niet of nauwelijks. Auto's probeerden zijstraten in te slaan die ook dichtslibden. Ruim een half uur deden we over nog geen 100 meter. Ook wij zochten en vonden een andere weg en bereikten tenslotte gaargesukkeld ons doel, hotel Metropool. Ik vertel dit kleine euvel omdat de oorzaak gelegen was in de Marathon van Toronto, die op dezelfde dag als die van Berlijn werd gelopen. Onze dageraad met marathonvreugde om Hermans geslaagde loop werd op deze manier gevolgd door marathonergernis over mensen die zo nodig straten moeten afzetten voor dit soort sportfanaten. Als een loper hier, op de marathon van Toronto waar zo'n 20.000 man in loopt, beneden en de 3 uur 20 minuten blijft, mag hij zich naar men ons vertelde inschrijven voor de marathon van Boston. We zullen Herman eens vragen wat hij weet van de status van deze marathons. In elk geval Zijn wij vandaag van 5 uur 's ochtends tot 3 uur 's middags bezig geweest met de tot de verbeelding sprekende afstand tussen Salamis en Athene.
Na onze bagage op onze kamer hier te hebben gezet de auto op het vliegveld ingeleverd, 27 kilometer hiervandaan. Dat inleveren was een anticlimax. Na wat vraagwerk kwamen we in een halfdonkere garage in de terminal terecht. Geen mens te zien. Van tussen de auto's die er stonden wenkte een donkere jongen ons dat we daar de auto konden neerzetten. Hij had een computertje in de hand, vroeg ons om de autopapieren en de gps, informeerde of de auto leeg was, keek even op het dashbord, ik denk naar de kilometerstand, en zei dat we konden gaan. Geen controle van lak of interieur, was het ook te donker voor, geen vragen over hoe het gegaan was, niets. Boem, klaar.Met een shuttle terug naar het hotel.
P.S. Over het Frans in Montréal was ik te summier. Alles is daar in principe Frans, niet alleen de taal van wat ik de man in de straat noemde, maar ook die van de upper middle class, ons soort mensen dus, en van iedereen. - Ik heb gemerkt dat ik op het verkeerde been gezet ben door mijn verleden: in 1945 bevrijd door Engels sprekende Canadezen, een koningin met dochtertjes in Ottawa omringd door Engels sprekende mensen, de status van een Engels dominion, als staatshoofd de Engelse koningin. Ik dacht dat De Gaulle indertijd een kinderachtig spelletje speelde toen hij aandacht vroeg voor de Canadese Fransen of Franse Candadezen. - Maar Frans is daar de taal van een gebied (geloof ik) groter dan Frankrijk, van hoog tot laag gesproken, met Engels alleen bij voortgezet onderwezenen als tweede taal. - We werden op een van de concerten die we daar bijwoonden door de dirigent toegesproken in het Engels. De man, Alexis Hauser bleek geboren in Wenen.
Ottawa is anders, Engels is daar de voertaal, maar Frans is wel duidelijk aanwezig. Het praatje voorafgaand aan ons concert daar was in het Frans. - Ik bedoel kortom niet te zeggen dat Engels niet belangrijker is dan Frans, Canada is geweldig groot en in het westen zal Engels wel de taal zijn. Maar Frans speelt in Canada een veel grotere rol dan ik vermoedde. En in Québec is het de taal.
Wim
Toen we na een voorspoedige reis die regenachtig begon en zonnig eindigde in Toronto aankwamen en nog maar een kilometer van ons hotel verwijderd waren begon een forse traffic-jam. Het stoplicht 50 meter voor ons werd groen, oranje en rood, vijf, zes keer, maar het verkeer bewoog niet of nauwelijks. Auto's probeerden zijstraten in te slaan die ook dichtslibden. Ruim een half uur deden we over nog geen 100 meter. Ook wij zochten en vonden een andere weg en bereikten tenslotte gaargesukkeld ons doel, hotel Metropool. Ik vertel dit kleine euvel omdat de oorzaak gelegen was in de Marathon van Toronto, die op dezelfde dag als die van Berlijn werd gelopen. Onze dageraad met marathonvreugde om Hermans geslaagde loop werd op deze manier gevolgd door marathonergernis over mensen die zo nodig straten moeten afzetten voor dit soort sportfanaten. Als een loper hier, op de marathon van Toronto waar zo'n 20.000 man in loopt, beneden en de 3 uur 20 minuten blijft, mag hij zich naar men ons vertelde inschrijven voor de marathon van Boston. We zullen Herman eens vragen wat hij weet van de status van deze marathons. In elk geval Zijn wij vandaag van 5 uur 's ochtends tot 3 uur 's middags bezig geweest met de tot de verbeelding sprekende afstand tussen Salamis en Athene.
Toronto's instant-marathonloperstoiletten
Els aan het emails beantwoorden
P.S. Over het Frans in Montréal was ik te summier. Alles is daar in principe Frans, niet alleen de taal van wat ik de man in de straat noemde, maar ook die van de upper middle class, ons soort mensen dus, en van iedereen. - Ik heb gemerkt dat ik op het verkeerde been gezet ben door mijn verleden: in 1945 bevrijd door Engels sprekende Canadezen, een koningin met dochtertjes in Ottawa omringd door Engels sprekende mensen, de status van een Engels dominion, als staatshoofd de Engelse koningin. Ik dacht dat De Gaulle indertijd een kinderachtig spelletje speelde toen hij aandacht vroeg voor de Canadese Fransen of Franse Candadezen. - Maar Frans is daar de taal van een gebied (geloof ik) groter dan Frankrijk, van hoog tot laag gesproken, met Engels alleen bij voortgezet onderwezenen als tweede taal. - We werden op een van de concerten die we daar bijwoonden door de dirigent toegesproken in het Engels. De man, Alexis Hauser bleek geboren in Wenen.
Ottawa is anders, Engels is daar de voertaal, maar Frans is wel duidelijk aanwezig. Het praatje voorafgaand aan ons concert daar was in het Frans. - Ik bedoel kortom niet te zeggen dat Engels niet belangrijker is dan Frans, Canada is geweldig groot en in het westen zal Engels wel de taal zijn. Maar Frans speelt in Canada een veel grotere rol dan ik vermoedde. En in Québec is het de taal.
Wim
marathon berlijn
Voor ons vertrek van hier, Ottawa, naar Toronto (430 km), even een berichtje uit Berlijn, per SMS ontvangen::
37.real,- Berlin-Marathon, stno: 23360
Runner Herman Rensink Net. 035902
Vannacht om een uur of vijf kwam een SMS-je van Maaike binnen dat Herman halverwege was.
Wim
37.real,- Berlin-Marathon, stno: 23360
Runner Herman Rensink Net. 035902
Vannacht om een uur of vijf kwam een SMS-je van Maaike binnen dat Herman halverwege was.
Wim
zaterdag 25 september 2010
Ottowa, of,( in het Frans), Outaouais
Zaterdag 25, de dag dat we Montreal (soepeltjes) verlieten. Op weg naar Ottawa, de hoofdstad van Canada. Mooie, rustige weg, omzoomd door zéér gekleurde bomen. Het is hier wel erg vlak.
De Comfort Inn , dank zij onze tomtomster (die Ottawa als Odduwah uitspreekt). Het is een motel, dus de auto lekker dichtbij, nl voor de deur. Weer een grote kamer, met twee queen-bedden, zoals we dat graag hebben (!!) . En met het internet is het ook weer in orde. Gisteren moesten we in de lobby gaan zitten, en evengoed lukte het foto's invoegen niet. Vandaar dat Wim hier eerst maar wat foto's heeft gestuurd , die op eergisteren en gisteren slaan.
Omdat de kamer nog niet klaar was, gingen we eerst de stad in. Bij het zoeken van een parkeerplaats hebben we erg gedwaald. Maar goed, het lukt uiteindelijk altijd. We liepen de stad in, en vonden een erg leuk lunchplaatsje. En liepen verder. Leuke markt, aardig centrum. Parlementsgebouwen indrukwekkend wel. Een nagemaakte Big Ben (hetzelfde geluid). Wat mij meteen opviel, was de hoeveelheid enorm mooi beplante bloembakken, en de hoeveelheid bomen overal. dat heb ik in Montreal gemist.
Ottawa is dan ook heel wat kleiner, en veel overzichtelijker. Veel musea. Daar komen we niet aan toe natuurlijk, want we gaan morgen al weer verder. Wel in de gauwigheid kaartjes gekocht voor een Mozart-concert vanavond. Het is vanaf vandaag een week lang Mozart/Haydn-festival, dus boffen wij weer even.
Dan de auto en daarna het hotel weer opgezocht. Ik ben begonnen de auto leeg te maken; dat kan hier heel handig en wie weet hoe ver we in Toronto van de auto zitten! Dus meteen de bagage wat opgeruimd, en uitgedund. En de nodige sms-jes met Herman en Maaike uitgewisseld. Herman moest vandaag z'n startnummer ophalen, en had vanmiddag wat rustig aan gedaan. Morgen (voor ons; vannacht) is het zover.
Om een uur of 5 weer naar de stad. Parkeerplaats gevonden niet ver van het Muziekgebouw. En gewandeld langs de écluses in het Canal Rideau.
De Comfort Inn , dank zij onze tomtomster (die Ottawa als Odduwah uitspreekt). Het is een motel, dus de auto lekker dichtbij, nl voor de deur. Weer een grote kamer, met twee queen-bedden, zoals we dat graag hebben (!!) . En met het internet is het ook weer in orde. Gisteren moesten we in de lobby gaan zitten, en evengoed lukte het foto's invoegen niet. Vandaar dat Wim hier eerst maar wat foto's heeft gestuurd , die op eergisteren en gisteren slaan.
Omdat de kamer nog niet klaar was, gingen we eerst de stad in. Bij het zoeken van een parkeerplaats hebben we erg gedwaald. Maar goed, het lukt uiteindelijk altijd. We liepen de stad in, en vonden een erg leuk lunchplaatsje. En liepen verder. Leuke markt, aardig centrum. Parlementsgebouwen indrukwekkend wel. Een nagemaakte Big Ben (hetzelfde geluid). Wat mij meteen opviel, was de hoeveelheid enorm mooi beplante bloembakken, en de hoeveelheid bomen overal. dat heb ik in Montreal gemist.
Ottawa is dan ook heel wat kleiner, en veel overzichtelijker. Veel musea. Daar komen we niet aan toe natuurlijk, want we gaan morgen al weer verder. Wel in de gauwigheid kaartjes gekocht voor een Mozart-concert vanavond. Het is vanaf vandaag een week lang Mozart/Haydn-festival, dus boffen wij weer even.
Dan de auto en daarna het hotel weer opgezocht. Ik ben begonnen de auto leeg te maken; dat kan hier heel handig en wie weet hoe ver we in Toronto van de auto zitten! Dus meteen de bagage wat opgeruimd, en uitgedund. En de nodige sms-jes met Herman en Maaike uitgewisseld. Herman moest vandaag z'n startnummer ophalen, en had vanmiddag wat rustig aan gedaan. Morgen (voor ons; vannacht) is het zover.
Om een uur of 5 weer naar de stad. Parkeerplaats gevonden niet ver van het Muziekgebouw. En gewandeld langs de écluses in het Canal Rideau.
9 sluizen op een rij
We liepen verder een stuk langs de rivier. Het is allemaal leuk, maar zo langzamerhand willen m'n benen niet echt meer veel werk verrichten. Wim heeft nergens last van helaas......
Dus; op zoek naar een eet-iets. Soms heb je geluk, soms wat minder. En in de buurt van de Parlementsgebouwen vind je geen eetgelegenheden! En toen ging het ook nog een beetje regenen, en Wim had geen jas aan (die lag in de auto, haha). We begaven ons dus maar vast in de richting Muziekgebouw. Ook daar kun je enorm dwalen. maar , in (gigantische) hal, kon je gewoon een sandwich eten, en ook nog een glaasje wijn er bij nemen. En zodoende waren we ook nog op tijd voor de ""pre-chat"; in het Frans, werd er extra bij vermeld (want hier zijn we in de provincie Ontario en daar is de voertaal Engels) En dat was erg leuk! Een man, die zo goed en duidelijk sprak, dat we het heel goed konden volgen. Hij vertelde niet over het programma van vanavond, maar meer over de verhouding Haydn/ Mozart. Wist niet echt van ophouden, zodat er voor een kopje koffie weinig tijd overbleef!
Naar boven; we zaten helemaal boven. Dat was erg ver naar boven. wat een enorme zaal. En ook mooi. Wim nam stiekem een paar foto's. Er waren van die grappige zijbalkonnetjes, zo:
Het concert zelf bestond eigenlijk maar uit 2 stukken; de Hafner-serenade voor en een vioolconcert na de pauze. Het was toch een avondvullend programma doordat er een soort interview steeds aan voorafging met de dirigent annex vioolsolist, Pinchas Zukerman. Dat interviewgedeelte, hoewel versterkt, kwam niet goed bij ons over, en eigenlijk hoeft dat ook niet. Het leek mee een aardig zelfingenomen heerschap, die graag goede sier maakte bij het publiek met leuke uitspraken. Vioolspelen kon hij wel. Waarschijnlijk een erg goed orkest, maar het klonk net allemaal iets te perfekt, en bijna saai.
Het lijkt zo langzamerhand wel een soort MUSICO- reis!
ELS
achterstallige foto's
Hierbij een paar foto's bij de blogs over Montreal
podium van Montreals conservatorium
Montreal, drie fagottiste's
Montreal, onze amphi-bus
wij varen door de haven van Montreal
De kerk waaronder het benedenaardse Montreal begon
staat hier op palen; toen kwam er veel graafwerk
ondergronds Montreal - Els koopt sjaal
vrijdag 24 september 2010
Montreal
Montreal heeft de grootste ondergrondse stad ter wereld heb ik begrepen. In elk geval is deze ondergrondse stad uitgestrekt en twee of drie verdiepingen hoog (laag). Het schijnt dat de anglicaanse Christ Church cathedral in de zestiger jaren van de vorige eeuw geldgebrek had, geen kapitaal om iets aan de slechte fundering te doen, maar zich realiseerde dat ze een waardevol stuk grond hadden, midden in de stad. Het diocees gaf toestemming, de kerk werd gestut, de grond tussen de stutten werd weggehaald of -gehakt (daar zijn mooie foto,s van) en er werd onder de grond een shopping mall gebouwd, een paar lagen diep. Bleek een gouden greep: ook anderen wilden dit doen, en nu is er 33 kilometer aan loopwegen, met overal winkels: een doolhof. Ook kantoren, vergaderruimten, alles is er, behalve woningen. Om het niet ongezellig te maken zijn er geen rechte gangen, met een paar knikken vermijd je ongezelligheid. Het moet voor bouwers, maar vooral voor interieur-designers een feest geweest zijn om de ruimten te vermenselijken. Ze zijn daar dunkt me in geslaagd, maar bedenk dat mijn oordeel gebaseerd is op een klein deel van wat daar onder de grond is. - Je verliest je oriëntatie, en je moet steeds bedenken op welke hoogte je loopt. Lastig. Er zijn wel veel aanwijzingen en pijlen, maar die zijn eigenlijk niet op casuele bezoekers toegesneden. We vonden het leuk, en Els heeft er een sjaal (shawl) gekocht,en we hebben ergens koffie gedronken. Ook hadden we zo geen last van het regentje.
Els had een blaar en andere voetpijn, ze heeft anti-spul gekocht en we zijn een paar haltes met de metro gegaan om de oude stad te bezoeken. Aardig daar, niet zo druk. We reserveerden een amphitour, dat is een tour door de stad en over de St. Laurensrivier in een amphi-bus. Na de lunch kwam de boot voorrijden, Achterin via een uitzwaai-trapje instappen. De chauffeur en de gids hadden kapiteinsstrepen op hun epauletten en introduceerden zich als lieden met meer dan 30 jaar zee-ervaring. De tocht ging door de oude stad, de gids was een dolgedraaide oudehoer, maar tussen het geleuter door gaf hij passende data over gebouwen, stad en verleden. Tweede zeehaven van Noord-Amerika, na New York.
Na een goed half uur gingen we een zelfkanterig verwaarloosd haventerrein op, naast een denk al dertig jaar geleden voor het laatst gebruikte loods. Na een paar honderd meter over een asfaltweg met diepe gaten (we varen al, hou je goed vast!) kwamen we bij een scheepshellinkje waar we afreden en daarna vandaan voeren.
Door de haven naar waar de St.Laurens de stad passeert. Die stroomt daar flink en onze kapitein waagde zich niet in de stroom zelf. We hadden aardige uitzichten op grote schepen in de haven (de enorme Aida die we in Québec hadden zien liggen was nu hier, grappig) en de stad op enige afstand. Na drie kwartier gingen we weer aan en op land, en tien minuten later stapten we uit de inmiddels opgedroogde amphibus. Een bijzondere ervaring.
De taal van de man in de straat is Frans; ook onze kapiteins waren Franssprekend, met een redelijke beheersing van Engels. Die redelijke beheersing is er in het algemeen niet. De beambte die ik in het Hotel de Ville vroeg waar de men's restroom was kwam niet uit zijn woorden: signal, there. - De onderklasse spreekt trouwens Frans noch Engels. De valet die onze auto zou wegbrengen kon mijn naam niet opschrijven, ook niet toen in hem in het Engels en in het Frans spelde. Het kamermeisje in dit hotel begreep me niet toen ik haar om een extra kussen vroeg. Toen ik al gesticulerend aandrong ging ze Spaans spreken. Receptión verstond ik. Heb het toen via de receptie in orde gebracht.
Naar huis gelopen, was niet zo ver. Vanavond naar een concert van de muziekfaculteit van de McGill universiteit, beroemd in Canada. Er wordt een koperblaasstuk van Richard Strauss en Lieder eines fahrenden Gesellen van Gustav Mahler gezongen , en een symfonie van Schumann (de tweede). Kijken of we moeten lopen (er lijkt daarheen geen handig openbaar vervoer). Het is niet zo ver.
Wim
Hoi,
Net terug van het concert, in de Pollockzaal. Prachtig! Heel groot orkest, veel strijkers. De bariton die Mahler zong was geweldig. De (grote) zaal was vol; ook wel veel (mede)studenten van de spelers . net zoals gisteren trouwens.
Naar huis gelopen. Soms is het een enorm voordeel dat je zo centraal zit.
Els
Els had een blaar en andere voetpijn, ze heeft anti-spul gekocht en we zijn een paar haltes met de metro gegaan om de oude stad te bezoeken. Aardig daar, niet zo druk. We reserveerden een amphitour, dat is een tour door de stad en over de St. Laurensrivier in een amphi-bus. Na de lunch kwam de boot voorrijden, Achterin via een uitzwaai-trapje instappen. De chauffeur en de gids hadden kapiteinsstrepen op hun epauletten en introduceerden zich als lieden met meer dan 30 jaar zee-ervaring. De tocht ging door de oude stad, de gids was een dolgedraaide oudehoer, maar tussen het geleuter door gaf hij passende data over gebouwen, stad en verleden. Tweede zeehaven van Noord-Amerika, na New York.
Na een goed half uur gingen we een zelfkanterig verwaarloosd haventerrein op, naast een denk al dertig jaar geleden voor het laatst gebruikte loods. Na een paar honderd meter over een asfaltweg met diepe gaten (we varen al, hou je goed vast!) kwamen we bij een scheepshellinkje waar we afreden en daarna vandaan voeren.
Door de haven naar waar de St.Laurens de stad passeert. Die stroomt daar flink en onze kapitein waagde zich niet in de stroom zelf. We hadden aardige uitzichten op grote schepen in de haven (de enorme Aida die we in Québec hadden zien liggen was nu hier, grappig) en de stad op enige afstand. Na drie kwartier gingen we weer aan en op land, en tien minuten later stapten we uit de inmiddels opgedroogde amphibus. Een bijzondere ervaring.
De taal van de man in de straat is Frans; ook onze kapiteins waren Franssprekend, met een redelijke beheersing van Engels. Die redelijke beheersing is er in het algemeen niet. De beambte die ik in het Hotel de Ville vroeg waar de men's restroom was kwam niet uit zijn woorden: signal, there. - De onderklasse spreekt trouwens Frans noch Engels. De valet die onze auto zou wegbrengen kon mijn naam niet opschrijven, ook niet toen in hem in het Engels en in het Frans spelde. Het kamermeisje in dit hotel begreep me niet toen ik haar om een extra kussen vroeg. Toen ik al gesticulerend aandrong ging ze Spaans spreken. Receptión verstond ik. Heb het toen via de receptie in orde gebracht.
Naar huis gelopen, was niet zo ver. Vanavond naar een concert van de muziekfaculteit van de McGill universiteit, beroemd in Canada. Er wordt een koperblaasstuk van Richard Strauss en Lieder eines fahrenden Gesellen van Gustav Mahler gezongen , en een symfonie van Schumann (de tweede). Kijken of we moeten lopen (er lijkt daarheen geen handig openbaar vervoer). Het is niet zo ver.
Wim
Hoi,
Net terug van het concert, in de Pollockzaal. Prachtig! Heel groot orkest, veel strijkers. De bariton die Mahler zong was geweldig. De (grote) zaal was vol; ook wel veel (mede)studenten van de spelers . net zoals gisteren trouwens.
Naar huis gelopen. Soms is het een enorm voordeel dat je zo centraal zit.
Els
donderdag 23 september 2010
dagje met hindernissen en hoe alles goed kwam......
We waren al vroeg uit de veren. Ik zette koffie en we vertrokken ong. half 8. Quebec uitkomen? De (Nederlandse) tomtom helpt je. En dat heb je nodig, want als je een kwartier (in ons geval meer dan een half uur want er was file) onderweg bent, moet je ineens weer richting Quebec kiezen, en normaal gesproken zou je dan toch achterdochtig worden..... Maar goed, we kwamen soepeltjes op de Interstate 20, heel rustige weg met prachtig gekleurde bomen onderweg. Onderweg ook een levendig sms-verkeer met Herman, die ook onderweg is, nl van Dordt naar Berlijn.
Onze binnenkomst in Montreal was verkeerd. Ws wel doordat we de tomtom volgden, want zij had ook niet het goed huisnummer van het hotel gevonden. We hebben heel wat van M. gezien! Maar...we hebben ook nog een Amerikaanse tomtom, die bij de auto hoort, en toen ik die inschakelde, kwamen we waar we wezen moesten. Dus: twee tomtoms aan, en een kaart op schoot! Verschrikkelijk veel verkeer, maar een chauffeur met vaste hand laat zich niet zo gauw uit het veld slaan. De auto staat inmiddels veilig in de garage onder dit hotel. Ingecheckt. Tja........kamer op de 3e etage. Goed , Wim liep en ik nam met de bagage de lift. De kamer viel erg tegen na alle verwennerij die we hebben gehad met die grote zalen met 2 queen-size beddden erin. Hier staan (net zoals we thuis hebben nb!) twee eenpersoonsbedden tegen 2 muren, er is een smal deskje met één mager stoeltje, die een mens met een beetje gewicht niet lijkt te kunnen dragen! Geen kast, geen koelkast, een klein badkamertje zonder enige plek om iets te leggen. Maar ja, nu we net het verhaal van Renske hebben gelezen over hun onderkomen in Nw Guinea, willen we niet klagen. Helaas kon het raam niet open, en bovendien is er vlak onder ons raam een uitgang van een ventilatiesysteem, dat enorme herrie maakt. Dan zit je dus wel aan de achterkant ( en het is een drukke straat) maar toch in de herrie. Wim naar beneden. Andere kamer, maar wel nog een etage hoger en aan de voorkant. Dus: verkeer.
Goed, een beetje dingen uitgepakt. Internet geprobeerd. Helaas, geen verbinding. gebeld naar beneden. Ander password. Weer geen verbinding. Weer naar beneden. Tja, in sommige kamers (en daar hoort de onze bij) heb je moeilijk verbinding. Dan moet je dus in de lobby gaan zitten internetten en bloggen. En dat doe ik nu dus.
Wat een gezeur zeg, voodat we eindelijk eens de benen buiten gingen strekken! Inmiddels was het half 2 en onze magen wilden wel iets. Nou, dat blijkt hier geen probleem. We gingen eerst maar eens op zoek naar een Informationcentre. Onderweg kwamen we door het theaterdistrict en als vanzelf kwamen we ook terecht bij een desk voor goedkope tickets voor van alles. (Net als in N.York) En daar troffen het meest behulpzame en enthousiastste meisje ooit. Zij bracht ons in een handomdraai op zeer efficiente wijze op de hoogte van een aantal inns en outs van Montreal. Ze toverde websites met concerten, vertelde ons over het openbaar vervoer, en bracht ons op de hoogte van downtown Montreal. Dat houdt in dat er onder de grond ook een soort stad is. Met winkels, restaurantjes, musea, metro-stations en wat niet al. "Voor als het regent" zei ze met een smiley.
En zo werden we steeds wijzer, en ook vermoeider. Maar voor mensen, die voor het eerst in deze miljoenenstad zijn (3 miljoen, met voorsteden er bij), hebben we al heel wat hindernissen genomen.
We weten b.v. nu hoe je een dagkaart voor de metro moet bestellen, en ook dat je, als die kaart gaat gebruiken en door een poortje wilt, je hem NIET in de daartoe bestemde gleuf moet steken, maar dat je hem op een oranje gekleurde cirkel moet drukken. Het lijkt allemaal eenvoudig, maar voordat je dat allemaal weet, heb je al heel wat (altijd aardige) employées aangeschoten!
We weten ook dat, als we proberen Frans te praten, men al gauw in het Engels antwoordt.
Wat we ook weten is, dat je in deze stad eindeloos veel moet lopen, dus dat je echt de metro moet nemen om ergens te komen. Dus heeft Wim zich wederom vermand en zijn we vanavond tweemaal met de ondergrondse gegaan. (En voor de 4e etage heeft hij ook al de lift getrotseerd!)
Het aardige meisje had ons in concreto twee concerten aangeraden, en het eerste was dus al vanavond. Het was op één van de conservatoria, in de gehoorzaal aldaar. Vioolconcert van Sjostakovitsj en na de pauze 4e symfonie van Mahler. De vermoeidheid maar even opgeschort en dus de metro genomen. Geen spijt!!! Dus ipv NOVA het conservatoriumorkest gehoord. Erg leuk!
Wim had een leuke foto van de 4 fagottistes, maar het uploaden lukt niet; komt morgen.
Ik ga naar boven en vlij me in mijn kleine bedje....................................
ELS
Onze binnenkomst in Montreal was verkeerd. Ws wel doordat we de tomtom volgden, want zij had ook niet het goed huisnummer van het hotel gevonden. We hebben heel wat van M. gezien! Maar...we hebben ook nog een Amerikaanse tomtom, die bij de auto hoort, en toen ik die inschakelde, kwamen we waar we wezen moesten. Dus: twee tomtoms aan, en een kaart op schoot! Verschrikkelijk veel verkeer, maar een chauffeur met vaste hand laat zich niet zo gauw uit het veld slaan. De auto staat inmiddels veilig in de garage onder dit hotel. Ingecheckt. Tja........kamer op de 3e etage. Goed , Wim liep en ik nam met de bagage de lift. De kamer viel erg tegen na alle verwennerij die we hebben gehad met die grote zalen met 2 queen-size beddden erin. Hier staan (net zoals we thuis hebben nb!) twee eenpersoonsbedden tegen 2 muren, er is een smal deskje met één mager stoeltje, die een mens met een beetje gewicht niet lijkt te kunnen dragen! Geen kast, geen koelkast, een klein badkamertje zonder enige plek om iets te leggen. Maar ja, nu we net het verhaal van Renske hebben gelezen over hun onderkomen in Nw Guinea, willen we niet klagen. Helaas kon het raam niet open, en bovendien is er vlak onder ons raam een uitgang van een ventilatiesysteem, dat enorme herrie maakt. Dan zit je dus wel aan de achterkant ( en het is een drukke straat) maar toch in de herrie. Wim naar beneden. Andere kamer, maar wel nog een etage hoger en aan de voorkant. Dus: verkeer.
Goed, een beetje dingen uitgepakt. Internet geprobeerd. Helaas, geen verbinding. gebeld naar beneden. Ander password. Weer geen verbinding. Weer naar beneden. Tja, in sommige kamers (en daar hoort de onze bij) heb je moeilijk verbinding. Dan moet je dus in de lobby gaan zitten internetten en bloggen. En dat doe ik nu dus.
Wat een gezeur zeg, voodat we eindelijk eens de benen buiten gingen strekken! Inmiddels was het half 2 en onze magen wilden wel iets. Nou, dat blijkt hier geen probleem. We gingen eerst maar eens op zoek naar een Informationcentre. Onderweg kwamen we door het theaterdistrict en als vanzelf kwamen we ook terecht bij een desk voor goedkope tickets voor van alles. (Net als in N.York) En daar troffen het meest behulpzame en enthousiastste meisje ooit. Zij bracht ons in een handomdraai op zeer efficiente wijze op de hoogte van een aantal inns en outs van Montreal. Ze toverde websites met concerten, vertelde ons over het openbaar vervoer, en bracht ons op de hoogte van downtown Montreal. Dat houdt in dat er onder de grond ook een soort stad is. Met winkels, restaurantjes, musea, metro-stations en wat niet al. "Voor als het regent" zei ze met een smiley.
En zo werden we steeds wijzer, en ook vermoeider. Maar voor mensen, die voor het eerst in deze miljoenenstad zijn (3 miljoen, met voorsteden er bij), hebben we al heel wat hindernissen genomen.
We weten b.v. nu hoe je een dagkaart voor de metro moet bestellen, en ook dat je, als die kaart gaat gebruiken en door een poortje wilt, je hem NIET in de daartoe bestemde gleuf moet steken, maar dat je hem op een oranje gekleurde cirkel moet drukken. Het lijkt allemaal eenvoudig, maar voordat je dat allemaal weet, heb je al heel wat (altijd aardige) employées aangeschoten!
We weten ook dat, als we proberen Frans te praten, men al gauw in het Engels antwoordt.
Wat we ook weten is, dat je in deze stad eindeloos veel moet lopen, dus dat je echt de metro moet nemen om ergens te komen. Dus heeft Wim zich wederom vermand en zijn we vanavond tweemaal met de ondergrondse gegaan. (En voor de 4e etage heeft hij ook al de lift getrotseerd!)
Het aardige meisje had ons in concreto twee concerten aangeraden, en het eerste was dus al vanavond. Het was op één van de conservatoria, in de gehoorzaal aldaar. Vioolconcert van Sjostakovitsj en na de pauze 4e symfonie van Mahler. De vermoeidheid maar even opgeschort en dus de metro genomen. Geen spijt!!! Dus ipv NOVA het conservatoriumorkest gehoord. Erg leuk!
Wim had een leuke foto van de 4 fagottistes, maar het uploaden lukt niet; komt morgen.
Ik ga naar boven en vlij me in mijn kleine bedje....................................
ELS
woensdag 22 september 2010
dagje Québec
Québec ligt aan de Fleuve St. Laurent, of eigenlijk ligt het erboven. Tussen de rivier en de plaats ligt een stukje havengebied en een lokale verkeersweg, de stad ligt zo'n tachtig meter hoger op een aan die kant steile rots. Je kunt daar naar boven/beneden met een finiculaire of met een trap. Ons hotel ligt ongeveer een kilometer landinwaarts; vandaar kun je via steile wegen naar boven lopen. Kwartiertje naar de stadspoort St Jean.
Vanmorgen gingen we eerst naar het art-museum, dat vanuit ons hotel gezien aan de andere kant van de bult ligt, die daar nog wat hoger is. Eerst onze jasjes uit, toen onze truien. Aardig museum, alleen de Inuit-kunst die daar respresentatief aanwezig is vonden we spectaculair. - Daarna wilden we met een ferry over de St. Laurent heen en weer: dat was ons aangeraden omdat je van de overkant zo,n spectaculair gezicht op de hooggelegen stad hebt. Maar vanuit het museum dat in een vrij hoog gelegen park staat (met zwarte eekhoorntjes)
is geen weg naar beneden. We hielden een jogger staande, die zei dat er achter de bosjes, via een bospad, een trap naar beneden was. Was er inderdaad, een vrij steile houten trap van meer dan 350 flinke treden. De trap bleek (ook) gebruikt te worden als trainingstoestel, mensen jogden soms dertig treden naar boven en dan weer dertig naar beneden op hoogte 200. Ook was er ergens halverwege een meisje dat wijdbeens hurkend met beide voeten tegelijk een flink aantal keren op de naasthogere trede sprong. Enfin, we kwamen uiteindelijk beneden over deze voor onze ervaring langste houten trap. Een kilometer horizontaal bracht ons bij de ferry. In het prachtige zonnige weer lieten we ons overzetten, kwartiertje heen kwartiertje terug met een kwartier daartussen. Inderdaad een mooi gezicht op de rivier, waar een paar ongelofelijk grote cruise-schepen lagen, en op de oude stad.
Weer aan wal moesten we boven zien te komen. Ik ga niet met een finiculaire, maar Els zag een beetje tegen de herhaalde klimmerij op en zou zo makkelijk boven kunnen komen. De klim werd ons evenwel bespaard omdat er een ecolobus, een op elektriciteit rijdend voertuig, klaar stond om toeristen voor een dollar de man via de zijkant van de stad over de steile wegen naar boven te brengen.
We bezochten de katholieke basiliek Notre Dame de Québec, groot en lelijk, en de aardiger Trinity-church van de Anglicanen, keken naar paleizen en het hotel de ville, aten een broodje, zaten in de zon en gingen om goed vier uur naar ons hotel beneden. - Onze auto staat ergens in de stad tot onze beschikking via de valet-service van het hotel. Je moet je auto overgeven aan een valet, die ermee verdwijnt, maar op afroep 24 uur per dag klaarstaat om de auto op te halen. Kost 20 dollar per nacht, maar per keer valet-gebruik kost het niets. Wij hebben de auto nu bijna twee dagen niet gezien, morgenochtend zal ik hem laten halen.
Vanavond naar een concert geweest. Paar Mozart- en Haydensymfonieën en een tiental liederen. De zangeres had een prachtige stem, het was een goed orkest, Les violons du roy, met een adequate dirigent. Mooie avond.
Vanmorgen gingen we eerst naar het art-museum, dat vanuit ons hotel gezien aan de andere kant van de bult ligt, die daar nog wat hoger is. Eerst onze jasjes uit, toen onze truien. Aardig museum, alleen de Inuit-kunst die daar respresentatief aanwezig is vonden we spectaculair. - Daarna wilden we met een ferry over de St. Laurent heen en weer: dat was ons aangeraden omdat je van de overkant zo,n spectaculair gezicht op de hooggelegen stad hebt. Maar vanuit het museum dat in een vrij hoog gelegen park staat (met zwarte eekhoorntjes)
is geen weg naar beneden. We hielden een jogger staande, die zei dat er achter de bosjes, via een bospad, een trap naar beneden was. Was er inderdaad, een vrij steile houten trap van meer dan 350 flinke treden. De trap bleek (ook) gebruikt te worden als trainingstoestel, mensen jogden soms dertig treden naar boven en dan weer dertig naar beneden op hoogte 200. Ook was er ergens halverwege een meisje dat wijdbeens hurkend met beide voeten tegelijk een flink aantal keren op de naasthogere trede sprong. Enfin, we kwamen uiteindelijk beneden over deze voor onze ervaring langste houten trap. Een kilometer horizontaal bracht ons bij de ferry. In het prachtige zonnige weer lieten we ons overzetten, kwartiertje heen kwartiertje terug met een kwartier daartussen. Inderdaad een mooi gezicht op de rivier, waar een paar ongelofelijk grote cruise-schepen lagen, en op de oude stad.
Weer aan wal moesten we boven zien te komen. Ik ga niet met een finiculaire, maar Els zag een beetje tegen de herhaalde klimmerij op en zou zo makkelijk boven kunnen komen. De klim werd ons evenwel bespaard omdat er een ecolobus, een op elektriciteit rijdend voertuig, klaar stond om toeristen voor een dollar de man via de zijkant van de stad over de steile wegen naar boven te brengen.
We bezochten de katholieke basiliek Notre Dame de Québec, groot en lelijk, en de aardiger Trinity-church van de Anglicanen, keken naar paleizen en het hotel de ville, aten een broodje, zaten in de zon en gingen om goed vier uur naar ons hotel beneden. - Onze auto staat ergens in de stad tot onze beschikking via de valet-service van het hotel. Je moet je auto overgeven aan een valet, die ermee verdwijnt, maar op afroep 24 uur per dag klaarstaat om de auto op te halen. Kost 20 dollar per nacht, maar per keer valet-gebruik kost het niets. Wij hebben de auto nu bijna twee dagen niet gezien, morgenochtend zal ik hem laten halen.
Vanavond naar een concert geweest. Paar Mozart- en Haydensymfonieën en een tiental liederen. De zangeres had een prachtige stem, het was een goed orkest, Les violons du roy, met een adequate dirigent. Mooie avond.
Het concerthuis
Een opmerking over het luisteren naar liederen zoals vanavond: het is een surrealistische ervaring een lied te horen, de tekst te lezen en te begrijpen (die stond in het programmaboekje, Italiaans met Franse vertaling), geconcentreerd te luisteren, en niets te verstaan van wat er gezongen wordt: het eerste woord noch het laatste, noch enig woord daartussen. - (De mooie alt herinnerde aan die van Aafje Heynis.)
Wim
Quebec/ Berlijn
woensdagochtend.
Wij zijn dus in Quebec, morgen naar Montreal, onze, Canadese tijd. Maar morgen , Europese tijd, vertrekken Herman en Maaike met nog een paar vrienden naar Berlijn, voor de MARATHON a.s. zondag De vorige keer dat hij een marathon liep, stond ik met Maaike langs central Park in New York om hem toe te juichen.
Het is voor mij een beetje moeilijk om me te realiseren, dat jullie 6 uur voor ons uit lopen! We zullen proberen bij te houden hoe het hem vergaat. En, lieve schodo, wie heeft er een spandoek genaakt?? Eline en Anne misschien?
Wij drinken op het moment op onze hotelkamer een kopje koffie, niets bijzonders want er is totnutoe altijd een koffiezetapparaat aanwezig, maar............deze keer drinken we niet uit plastic bekertjes, maar uit echte kopjes! Is hiermee een veschil met Amerika aangeduid? Ik weet het nog niet. Iets anders dat ons opviel gisteren is dat we aan tafel in het restaurant gewoon water kregen, zonder die krankzinnige hoeveelheid ijs erin! Wie weet komen er wel meer van die observaties.
Komaan, het is droog, al schijnt de zon niet, de stad lokt, en we gaan op verkenning!
ELS
Wij zijn dus in Quebec, morgen naar Montreal, onze, Canadese tijd. Maar morgen , Europese tijd, vertrekken Herman en Maaike met nog een paar vrienden naar Berlijn, voor de MARATHON a.s. zondag De vorige keer dat hij een marathon liep, stond ik met Maaike langs central Park in New York om hem toe te juichen.
Het is voor mij een beetje moeilijk om me te realiseren, dat jullie 6 uur voor ons uit lopen! We zullen proberen bij te houden hoe het hem vergaat. En, lieve schodo, wie heeft er een spandoek genaakt?? Eline en Anne misschien?
Wij drinken op het moment op onze hotelkamer een kopje koffie, niets bijzonders want er is totnutoe altijd een koffiezetapparaat aanwezig, maar............deze keer drinken we niet uit plastic bekertjes, maar uit echte kopjes! Is hiermee een veschil met Amerika aangeduid? Ik weet het nog niet. Iets anders dat ons opviel gisteren is dat we aan tafel in het restaurant gewoon water kregen, zonder die krankzinnige hoeveelheid ijs erin! Wie weet komen er wel meer van die observaties.
Komaan, het is droog, al schijnt de zon niet, de stad lokt, en we gaan op verkenning!
ELS
dinsdag 21 september 2010
naar Quebec
Dinsdag 21 september
togen wij naar Quebec. We waren half 7 al opgestaan en hadden dus echt ruim de tijd. Dwars door Maine gereden. Prachtige tocht door leeg en in herfstkleuren getooid land. Wat een lege wegen! Tijden lang geen auto voor, en geen achter ons.
De grens is echt een grens. Stoppen, paspoorten, stempel erin, kofferbak open, zeggen waar je heen gaat en hoe lang, en waar je vandaan komt, waar je de USA bent binnengekomen enzenz Bij de douane weer stoppen "hebt U fruit of groente bij U ?" 1 sinaasappel? Nou, vooruit, dat kan er mee door.
Helaas begon het bijna meteen in Canada te regenen. En het landschap was ook meteen minder mooi.
Quebec binnengereden, met twee tomtoms aan, googlemap-uitdraai op schoot, en ja, het hielp; we reden regelrecht naar ons (Best Western) hotel in de Rue de la Couronne.
Prima kamer weer, alleen geen koelkast; jammer van de yoghurtjes en het sap.
Bijna meteen de stad in. Daar vertellen we nog wel wat over. Leuke binnenstad, het oude gedeelte. Veel omhoog en omlaag. Eerst richting concertzaal; voor morgenavond kaartjes gekocht; klassieke muziek. We zitten achter het orkest. (Vind ik altijd wel leuk)
Op weg naar huis en pas toen we vlakbij het hotel waren, een eethuisje gezocht. Vietnamees........was heerlijk!
Wim ging zich zelfs te buiten aan een soort brie-appel-roll met kaneel bestrooid , en overgoten door maplesyrop.
togen wij naar Quebec. We waren half 7 al opgestaan en hadden dus echt ruim de tijd. Dwars door Maine gereden. Prachtige tocht door leeg en in herfstkleuren getooid land. Wat een lege wegen! Tijden lang geen auto voor, en geen achter ons.
De grens is echt een grens. Stoppen, paspoorten, stempel erin, kofferbak open, zeggen waar je heen gaat en hoe lang, en waar je vandaan komt, waar je de USA bent binnengekomen enzenz Bij de douane weer stoppen "hebt U fruit of groente bij U ?" 1 sinaasappel? Nou, vooruit, dat kan er mee door.
Helaas begon het bijna meteen in Canada te regenen. En het landschap was ook meteen minder mooi.
Quebec binnengereden, met twee tomtoms aan, googlemap-uitdraai op schoot, en ja, het hielp; we reden regelrecht naar ons (Best Western) hotel in de Rue de la Couronne.
Prima kamer weer, alleen geen koelkast; jammer van de yoghurtjes en het sap.
Bijna meteen de stad in. Daar vertellen we nog wel wat over. Leuke binnenstad, het oude gedeelte. Veel omhoog en omlaag. Eerst richting concertzaal; voor morgenavond kaartjes gekocht; klassieke muziek. We zitten achter het orkest. (Vind ik altijd wel leuk)
Op weg naar huis en pas toen we vlakbij het hotel waren, een eethuisje gezocht. Vietnamees........was heerlijk!
Wim ging zich zelfs te buiten aan een soort brie-appel-roll met kaneel bestrooid , en overgoten door maplesyrop.
in het kopje zit de syrop
Els dook het bed in. We zijn weer in een stad, in een huis van steen. Tussen Boston en hier hebben we geen stenen huizen gezien. Niet in Falmouth, niet in Bennington, niet in Bar Harbor, niet op onze tochten daatussen. Ook onze hotels waren dus van hout. Ze zitten bijna allemal goed in de verf, vaak (gebroken) wit.
Door het land rijdend zie je nogal eens een begraafplaats. Het valt op dat die vaak 'onbeschermd' in het land of aan de straat liggen. Geen hek of heg eromheen. Ik kan me niet herinneren dat ik in Nederland zulke open kerkhoven heb gezien. Verder is er per graf meer ruimte dan bij ons.
Een cent is hier nog een cent. Afgerond wordt er niet. Dat maakt dat je met een overvloed aan kopergeld blijft zitten, want zelf gebruik je ze eigenlijk niet.
Toen Els over de shaker-village zei dat er niets te doen was had ze gelijk. Maar het was zondag, en dan zijn zowel het shaker-museum als de store gesloten. Toen ik over de shakers las dat ze aan celibaat deden en dat mannen en vrouwen elkaar eigenlijk niet aanraakten moest ik denken aan (het begin van) de trilogie Durdane van de onvolprezen sf-schrijver Jack Vance. De hoofdpersoon van dat boek is voorbestemd tot een leven als lid van een secte die vrouwen verachtelijk en onaanraakbaar acht. In de aanwas van nieuwe secteleden wordt voozien door de vrouwelijke bewoners van de bloemen-straat. Die leven onder de tirannie van de secte en ontvangen zwervers en andere passanten, wat regelmatig tot moederschap leidt. Als de zonen een jaar of tien zijn worden ze door vasten, kastijding en hersenspoeling geïndoctrineerd en op den duur lid van de secte. De dochters volgen hun moeders op als die voorbij de vruchtbare leeftijd komen. Die moeten dan hun huis afstaan en in de 'tannery' gaan werken', dat is de fabriek waar de economie van het 'dorp' op drijft.
- Wat de wervingskracht was van de shakers weet ik niet. Hoe je een celibataire gemeenschap in stand houdt lijkt me altijd een probleem. Vance's oplossing vond ik indertijd een elegante vondst.
12 uur, het bed roept; het was een lange dag met voor het eerst deze vakantie wat substantiele regen. Wim
A C A D I A
Vandaag dus naar Acadia, het National Park, dat eigenlijk het grootste deel van dit eiland beslaat. De ingang is 2 mijl vanaf dit hotel, en dat is voor Amerikaanse begrippen HEEL ERG DICHTBIJ!
Onze jaarkaart, die we vorig jaar hadden aangeschaft voor 80$,, en die we in het voorjaar ook hebben gebruikt, blijkt nog steeds geldig; da's een voordeeltje.
Tot hier was mijn stukkie opgeslagen, en de rest was verdwenen, toen gisteravond het hele internet het niet deed!
En nu, In Quebec, ga ik maar even verder over gisteren.
Het was een prachtige dag. Wat een mooi landschap! De kust is echt adembenemend, en de golven slaan met enorme krcht op de rotesen. Op één plek is er een soort kloof, en bij vloed is het daar een donderend geluid; Thunderbolt genaamd. (wij waren er met vloed)
We maakten een wandeling rond het Jordanmeer, ongeveer 4 mijl. en voor een deel over vrij smalle boardwalks. Ook veel rots-klauterwerk.
's Middags nog een bezoek gebracht aan de wildlife-garden en het nature-centre, en daarna naar de sandbaech; een strandje waar je zou kunnen zwemmen, als het water niet te koud zou zijn. Ik had m'n zwempak al niet eens meegenomen toen ik had gelezen dat de temperatuur nooit boven de 15 graden is! Er waren wel wat surfers met wetsuits. Er was een wandeling van 1 mijl. Nou ja, dat moet nog wel kunnen, maar na een kwartier halsbrekende toeren bedachten we dat het ws verstandiger zou zijn deze wandeling niet verder te maken! Dus we keerden om.
Al met al een mooie dag. Wel moe, maar toch jammer om met dit mooie weer binnen in het hotel te gaan zitten, dus togen we naar Bar Harbour en, bij gebrek aan terrasjes, gingen we maar op een bankje op de Green zitten
Het mag een prachtige omgeving zijn, en alle mogelijkheden hebben om een leuke plaats te zijn, wij vinden Bar Harbour niet leuk. Alle mooie plekken worden ingenomen door grote hotels; je kunt dus niet aan zee zitten of zelfs lopen. En dan: dat gedoe met die lobsters staat ons tegen.
Wat moet je er eigenlijk doen, behalve winkelen, en kreeft eten? Je kunt een walvis-tocht maken en wat flaneren, maar verder??????//?
Nog een wondertje dat wij 'savonds een toch aardig eethuis vonden ZONDER kreeftgerechten! Een beetje achteraf. Het heette "Café".........
ELS
Onze jaarkaart, die we vorig jaar hadden aangeschaft voor 80$,, en die we in het voorjaar ook hebben gebruikt, blijkt nog steeds geldig; da's een voordeeltje.
Tot hier was mijn stukkie opgeslagen, en de rest was verdwenen, toen gisteravond het hele internet het niet deed!
En nu, In Quebec, ga ik maar even verder over gisteren.
Het was een prachtige dag. Wat een mooi landschap! De kust is echt adembenemend, en de golven slaan met enorme krcht op de rotesen. Op één plek is er een soort kloof, en bij vloed is het daar een donderend geluid; Thunderbolt genaamd. (wij waren er met vloed)
We maakten een wandeling rond het Jordanmeer, ongeveer 4 mijl. en voor een deel over vrij smalle boardwalks. Ook veel rots-klauterwerk.
's Middags nog een bezoek gebracht aan de wildlife-garden en het nature-centre, en daarna naar de sandbaech; een strandje waar je zou kunnen zwemmen, als het water niet te koud zou zijn. Ik had m'n zwempak al niet eens meegenomen toen ik had gelezen dat de temperatuur nooit boven de 15 graden is! Er waren wel wat surfers met wetsuits. Er was een wandeling van 1 mijl. Nou ja, dat moet nog wel kunnen, maar na een kwartier halsbrekende toeren bedachten we dat het ws verstandiger zou zijn deze wandeling niet verder te maken! Dus we keerden om.
Al met al een mooie dag. Wel moe, maar toch jammer om met dit mooie weer binnen in het hotel te gaan zitten, dus togen we naar Bar Harbour en, bij gebrek aan terrasjes, gingen we maar op een bankje op de Green zitten
Het mag een prachtige omgeving zijn, en alle mogelijkheden hebben om een leuke plaats te zijn, wij vinden Bar Harbour niet leuk. Alle mooie plekken worden ingenomen door grote hotels; je kunt dus niet aan zee zitten of zelfs lopen. En dan: dat gedoe met die lobsters staat ons tegen.
Wat moet je er eigenlijk doen, behalve winkelen, en kreeft eten? Je kunt een walvis-tocht maken en wat flaneren, maar verder??????//?
Nog een wondertje dat wij 'savonds een toch aardig eethuis vonden ZONDER kreeftgerechten! Een beetje achteraf. Het heette "Café".........
ELS
zondag 19 september 2010
Nationale gevoelens
Massachusetts is een liggende rechthoek. Zijn noordgrens is de zuidgrens van drie staten: van west naar oost Vermont, New Hampshire en Maine. Maine's oostgrens is de Atlantische Oceaan, de andere twee staten zijn 'landlocked'. Ze grenzen alle drie in het noorden aan Canada. Vermont (Vt) en New Hampshire (NH) zijn klein, allebei ruim half zo groot als Nederland, Maine (Me) is twee keer zo groot als ons land. Hun inwonertal is respectievelijk 600.000, 1.300.000 en 1.300.000. Dat is tesamen 3,2 miljoen mensen op een oppervlakte van drie keer Nederland. Per persoon hebben ze dus vijftien keer zoveel ruimte als wij.
In deze staten merkten we (wat we elders ook ervaren hadden) dat nationale gevoelens dicht aan de oppervlakte liggen. Zo zijn ze bijvoorbeeld graag met de Amerikaanse vlag in de weer: ze planten hem in hun tuin, hangen hem aan hun huis, doen hem om of aan. Je krijgt het gevoel dat ze anders met hun nationaliteit omgaan dan wij. In Bennington, bij het monument van de slag bij Bennington in 1777 kreeg ik er een idee van hoe dat komt. Dat monument is ruim honderd jaar geleden opgericht, een obeliskige pyloon van 100 meter, een blikvanger. Op de muren van het museum onderin de toren staat een tekst, een citaat uit een rapport van de Britse generaal die met zijn overmacht aan troepen verloren had van 2000 bijeengeraapte vrijwilligers, die een nauwelijks getraind leger vormden. Hij zegt daar dat in dat gebied een paar jaar geleden nog nauwelijks mensen woonden, maar dat nu als het ware uit het niets, een fanatieke tegenstander was opgedoemd, slecht bewapend maar verrassend sterk en met verrassende manoevres. Dat waren de Vermontenaren uit de geboortetijd van de Verenigde Staten, de tijd dat ze toegelaten werden (of waren) als 14de staat (de eerste na de 13 oer-staten).
Ik denk dat de tachtigjarige oorlog te lang geleden is, en bovendien werden de Slag bij Heiligerlee en de Slag bij Nieuwpoort door huurlegers uitgevochten. De Tiendaagse Veldtocht van 1830 was niet in Nederland en de wereldoorlogen waren internationaal. Wij missen het referentiekader van de Vermonters en de andere Amerikanen.
Vandaag reisden we van North Conway (NH) naar hier, Bar Harbour in Maine. Toeristisch havenplaatsje met mooie kust.
WIM
Dit schreef Wim vanavond, terwijl ik lekker zat te lezen (wel knikkebolend...) Dacht ik dat hij iets over vandaag had verteld!!! Maar goed, hij heeft soms van die gedachten, en moet die dan kwijt....
We reden dus Maine door; mooie, kleurende bossen (nee, nog niet op het hoogtepunt, maar toch.......). Inderdaad het Shakervillage bezocht; NIETS te zien dan 17 zeer gesloten gebouwen, incl. kerk, bibliotheek en store. Niets aan dus.
Een eind verderop bleek een Wildlife-park te zijn; een mooie onderbreking van een lange tocht leek ons. Prachtig bos, met onderkomens voor boskatten, bergleeuwen, elanden, cyotes, vossen, en beren: de dieren, die hier in het wild voorkomen. Er liep een lynx met slechts drie poten bij, dus af en toe redden ze ook beesten. Aardig om door te lopen, maar niet spektakulair. Wel leerzaam voor kinderen, en duidelijk ook daarop gericht.
Het was weer mooi weer, wat het rijden ook aangenamer maakt. Wel betrok het een beetje, zodat we met een saaie grijze lucht kustwaarts geraakten. Heel veel water in dit gebied .Meren, stromen en poelen; overal zie je water om je heen. Bar Harbour ligt op een eiland, het Mountain Desert Island, dat verder vrnl in beslag wordt genomen door het national park Acadia, 14.164 ha groot (dat heb ik uit de gids). We gaan er morgen heen voor een stevige wandeling. Hebben daartoe zelfs een lunchmand besteld, al weten we niet precies wat dat inhoudt. We zullen het dus zeker overleven.
Vanmiddag na aankomst (weer een motel) meteen het plaatsje verkend. Heel druk (zondagmiddag, tja...). Voornamelijk eethuisjes, (en lastig er eentje te vinden die NIET met lobster zwaait!), en winkeltjes. Ook een aardige "Green" omzoomd door leuke huizen. De meeste grote huizen zijn ook meteen "inn",of B & B. 't Is dan ook sinds meer dan 100 jaar een geliefde toeristenattractie. Grappig is, dat er een eilandje is, waar je heen kan lopen bij eb (Bar island). Je moet dan dus wel zorgen op tijd terug te gaan, anders zit je er een tijdje gevangen.
Thuis nog wat uitgerust en toen naar de ontdekte pizzeria (Geen vis daar!) gegaan en onze trouwdag gevierd met pizza's. Wim had een "medium "grootte besteld, maar omdat de kok zich had vergist en per ongeluk een "small size"had gemaakt, kreeg hij er twee van! Vandaar dat er drie pizza's op ons tafeltje kwamen te staan!!!!
In deze staten merkten we (wat we elders ook ervaren hadden) dat nationale gevoelens dicht aan de oppervlakte liggen. Zo zijn ze bijvoorbeeld graag met de Amerikaanse vlag in de weer: ze planten hem in hun tuin, hangen hem aan hun huis, doen hem om of aan. Je krijgt het gevoel dat ze anders met hun nationaliteit omgaan dan wij. In Bennington, bij het monument van de slag bij Bennington in 1777 kreeg ik er een idee van hoe dat komt. Dat monument is ruim honderd jaar geleden opgericht, een obeliskige pyloon van 100 meter, een blikvanger. Op de muren van het museum onderin de toren staat een tekst, een citaat uit een rapport van de Britse generaal die met zijn overmacht aan troepen verloren had van 2000 bijeengeraapte vrijwilligers, die een nauwelijks getraind leger vormden. Hij zegt daar dat in dat gebied een paar jaar geleden nog nauwelijks mensen woonden, maar dat nu als het ware uit het niets, een fanatieke tegenstander was opgedoemd, slecht bewapend maar verrassend sterk en met verrassende manoevres. Dat waren de Vermontenaren uit de geboortetijd van de Verenigde Staten, de tijd dat ze toegelaten werden (of waren) als 14de staat (de eerste na de 13 oer-staten).
tekst op de muur van het monument in Benninton
Dit verleden is niet actueel, maar leeft onder de oppervlakte van het leven van alledag. En eigenlijk is het als je erover nadenkt ook nog niet zulke oude geschiedenis. Mijn grootvader werd geboren in 1858, en ik heb hem nog goed gekend, hij stierf toen ik 18 was. Als hij over de jeugd van zijn grootvader vertelde (maar dat wilde hij meestal niet) was dat over de tijd van vlak na de Franse Revolutie, ongeveer dezelfde tijd dus als die van het ontstaan van de VS. Het gaat zogezegd over de bet-overgrootvaders van de huidige Vermontse senioren. Die hebben die glorieuze jaren meegemaakt. Hebben zich vrij gevochten. (De nummerborden van auto's uit NewHampshire dragen de tekst: Live free or die.)
- Waarom hebben wij Nederlanders dat gevoel niet, of minder, of anders?Ik denk dat de tachtigjarige oorlog te lang geleden is, en bovendien werden de Slag bij Heiligerlee en de Slag bij Nieuwpoort door huurlegers uitgevochten. De Tiendaagse Veldtocht van 1830 was niet in Nederland en de wereldoorlogen waren internationaal. Wij missen het referentiekader van de Vermonters en de andere Amerikanen.
Vandaag reisden we van North Conway (NH) naar hier, Bar Harbour in Maine. Toeristisch havenplaatsje met mooie kust.
WIM
Dit schreef Wim vanavond, terwijl ik lekker zat te lezen (wel knikkebolend...) Dacht ik dat hij iets over vandaag had verteld!!! Maar goed, hij heeft soms van die gedachten, en moet die dan kwijt....
We reden dus Maine door; mooie, kleurende bossen (nee, nog niet op het hoogtepunt, maar toch.......). Inderdaad het Shakervillage bezocht; NIETS te zien dan 17 zeer gesloten gebouwen, incl. kerk, bibliotheek en store. Niets aan dus.
Een eind verderop bleek een Wildlife-park te zijn; een mooie onderbreking van een lange tocht leek ons. Prachtig bos, met onderkomens voor boskatten, bergleeuwen, elanden, cyotes, vossen, en beren: de dieren, die hier in het wild voorkomen. Er liep een lynx met slechts drie poten bij, dus af en toe redden ze ook beesten. Aardig om door te lopen, maar niet spektakulair. Wel leerzaam voor kinderen, en duidelijk ook daarop gericht.
Het was weer mooi weer, wat het rijden ook aangenamer maakt. Wel betrok het een beetje, zodat we met een saaie grijze lucht kustwaarts geraakten. Heel veel water in dit gebied .Meren, stromen en poelen; overal zie je water om je heen. Bar Harbour ligt op een eiland, het Mountain Desert Island, dat verder vrnl in beslag wordt genomen door het national park Acadia, 14.164 ha groot (dat heb ik uit de gids). We gaan er morgen heen voor een stevige wandeling. Hebben daartoe zelfs een lunchmand besteld, al weten we niet precies wat dat inhoudt. We zullen het dus zeker overleven.
Vanmiddag na aankomst (weer een motel) meteen het plaatsje verkend. Heel druk (zondagmiddag, tja...). Voornamelijk eethuisjes, (en lastig er eentje te vinden die NIET met lobster zwaait!), en winkeltjes. Ook een aardige "Green" omzoomd door leuke huizen. De meeste grote huizen zijn ook meteen "inn",of B & B. 't Is dan ook sinds meer dan 100 jaar een geliefde toeristenattractie. Grappig is, dat er een eilandje is, waar je heen kan lopen bij eb (Bar island). Je moet dan dus wel zorgen op tijd terug te gaan, anders zit je er een tijdje gevangen.
Thuis nog wat uitgerust en toen naar de ontdekte pizzeria (Geen vis daar!) gegaan en onze trouwdag gevierd met pizza's. Wim had een "medium "grootte besteld, maar omdat de kok zich had vergist en per ongeluk een "small size"had gemaakt, kreeg hij er twee van! Vandaar dat er drie pizza's op ons tafeltje kwamen te staan!!!!
ELS
ps. Nee, Wim at ze niet alle twee helemaal op
PPS Omdat een bloemetje in onze huidige leefomgeving niet adequaat leek, heb ik voor de vrouw die mij 48 jaar geleden het jawoord gaf een box met 50 wandelroute-kaarten door NewYorkse straten gkocht; zij heeft iets met NY en wandelt graag, dus lijkt het een passend idee de 49ste herdenking daar volgend jaar te vieren. W.
zaterdag 18 september 2010
"Rustdag" in North Conway
We wilden wel eens een rustdag; niet de hele dag niksdoen, maar gewoon een beetje lezen, wandelen, en wat rondkijken.
We begonnen maar met een wandeling; het is hier een prachtig wandel-, fiets-, kajak- ,ski-, en wat al niet meer-gebied. Je moet alleen even weten waar je moet zijn. Wim had gisteren even op internet gesnuffeld, en gezien, dat er aan het begin van het "National Forest The white mountains"een visitor's centre was, vanwaaruit je verschillende trails kon doen. De ranger daar had een hele voorraad trails, easy, middle en severe. Wij namen easy en kozen "the boulders trail". Dat was nog wel 1000 voet klimmen, dat is iets hoger dan de Zypenberg bij ons op de Veluwe. Easy sloeg vooral op de lengte van de trail: slechts 3 mijl!
Prachtige tocht, met inderdaad veel rotsblokken; dus flink geklauterd, terwijl, ja Ton, ook hier, de eikels om ons de oren vlogen. Maar het was de moeite waard. Behalve die vallende eikels en ritselende chipmunks geen geluid!! Na een uur waren we boven. Half uurtje in de heerlijke zon daar gezeten,
en toen weer met een rondje naar beneden, ook een uur, waarbij onze knieën een lesje kregen. Wat hebben we een prachtig weer!
Verder de middag luierend doorgebracht, in een ligstoel bij het zwembad.
Ik trok een paar baantjes, maar ach, in je eentje verveelt dat toch, dus voegde ik me gauw bij Wim.
Tot slot van de middag heb ik me nog even aan m'n shop-virus overgeleverd, want dit hotel is gelegen naast een outlet-centrum. Dit is een winkelparadijs, want alles kost heel weinig; merkschoenen, tassen, maar ook allerlei kleding, en ik ontdekte een winkel waar ze weinig modieuze dingen verkochten, meer wat ouwerwets-achtige spullen, zoals klassieke blouses en lekker ruimvallende t-shirts; niks nauwaansluitend, waar ik zo'n hekel aan heb. Dus: we moeten nog economischer pakken!
Klik voor de lol eens op de website van dit hotel; http://www.northconwaygrand.com/ ; het ziet er belachelijk groots uit. In de praktijk valt het mee. Gemoedelijke mensen en absoluut niet deftig of zo. Gelukkig, want ik schrok even toen we hier aankwamen.
En nu gaan we eten!
ELS
Het eten is op. Morgen naar Bar Harbor, aan de kunst van Maine. Gaan onder meer over een dorpje waar nog een paar shakers wonen, mensen die zo hevig bidden dat ze shaken. Er is een shaker-museum, maar op zondag zal dat dicht zijn. Jammer.
WIM
We begonnen maar met een wandeling; het is hier een prachtig wandel-, fiets-, kajak- ,ski-, en wat al niet meer-gebied. Je moet alleen even weten waar je moet zijn. Wim had gisteren even op internet gesnuffeld, en gezien, dat er aan het begin van het "National Forest The white mountains"een visitor's centre was, vanwaaruit je verschillende trails kon doen. De ranger daar had een hele voorraad trails, easy, middle en severe. Wij namen easy en kozen "the boulders trail". Dat was nog wel 1000 voet klimmen, dat is iets hoger dan de Zypenberg bij ons op de Veluwe. Easy sloeg vooral op de lengte van de trail: slechts 3 mijl!
Prachtige tocht, met inderdaad veel rotsblokken; dus flink geklauterd, terwijl, ja Ton, ook hier, de eikels om ons de oren vlogen. Maar het was de moeite waard. Behalve die vallende eikels en ritselende chipmunks geen geluid!! Na een uur waren we boven. Half uurtje in de heerlijke zon daar gezeten,
en toen weer met een rondje naar beneden, ook een uur, waarbij onze knieën een lesje kregen. Wat hebben we een prachtig weer!
Verder de middag luierend doorgebracht, in een ligstoel bij het zwembad.
Ik trok een paar baantjes, maar ach, in je eentje verveelt dat toch, dus voegde ik me gauw bij Wim.
Tot slot van de middag heb ik me nog even aan m'n shop-virus overgeleverd, want dit hotel is gelegen naast een outlet-centrum. Dit is een winkelparadijs, want alles kost heel weinig; merkschoenen, tassen, maar ook allerlei kleding, en ik ontdekte een winkel waar ze weinig modieuze dingen verkochten, meer wat ouwerwets-achtige spullen, zoals klassieke blouses en lekker ruimvallende t-shirts; niks nauwaansluitend, waar ik zo'n hekel aan heb. Dus: we moeten nog economischer pakken!
Klik voor de lol eens op de website van dit hotel; http://www.northconwaygrand.com/ ; het ziet er belachelijk groots uit. In de praktijk valt het mee. Gemoedelijke mensen en absoluut niet deftig of zo. Gelukkig, want ik schrok even toen we hier aankwamen.
En nu gaan we eten!
ELS
Het eten is op. Morgen naar Bar Harbor, aan de kunst van Maine. Gaan onder meer over een dorpje waar nog een paar shakers wonen, mensen die zo hevig bidden dat ze shaken. Er is een shaker-museum, maar op zondag zal dat dicht zijn. Jammer.
WIM
vrijdag 17 september 2010
Goldrush, en actualiteiten
Nog even iets over ons bezoek gisteren aan het landhuis van de familie McCullog in Bennington. Voorafgaand aan de door Els beschreven rondleiding kregen we een filmpje te zien met wat achtergrondgegevens. Deze mooie villa, en ook andere mooie huizen in deze streek waren te danken aan de bekende goldrush van 1849 en volgende jaren. We kregen een goudzevende man te zien met gouden korrels in zijn zeef.
Je zou dus denken dat al die verhalen van berooid terugkerende goudzoekers kennelijk erg eenzijdig zijn. Totdat ons bleek dat de Vermontenaren van rond 1850 lawyers waren geweest, die in California hun diensten aangeboden hadden aan mensen die stukjes land kochten of huurden, bij meningsverschillen rechtshulp gaven, en, doordat ze dicht bij het vuur zaten zagen dat ze hun toen nog bescheiden kapitaal voordelig konden beleggen in nog onontgonnen gebied. En die tien jaar later naar Vermont terugkeerden als multimiljonairs. Handige jongens dus, geen zevende grondwerkers.
Vandaag met onze Ford Focus naar onze volgend bivak gereden. Het is een bescheiden auto maar wel een van een hogere klasse dan we in Nederland hadden besteld, ons aangepraat om redenen van ruimte en rijgemak. Tegen de Green Mountains optuffend toont hij geen groot vermogen. Prima geschikt voor ons: de twee valiezen kunnen makkelijk naast elkaar in de koffer en dan is er nog voldoende ruimte voor de rugzakken en de boodschappen.
Tussen Bennington en hier, North Conway (New Hampshire) in de buurt van de White Mountains, genoten van landschappelijk schoon. (Er wonen in Vermont maar ruim 500.000 mensen, dus blijft er veel ruimte voor landschap). Onderweg een paar uur doorgebracht in Woodstock, Vt, waar Els iets over zal vertellen, en daarna onder meer twintig minuten in Bretton Woods (NH), waar in 1944 het IMF werd opgericht en een begin gemaakt werd met de wereldbank. Ik leerde op school het belang van 'Bretton Woods', maar het is een plaatsje van niks met alleen dat een immens in Renaissancestijl gebouwd hotel, dat volgens mijn reisboekje in 1902 gebouwd is 'door 250 vaklieden uit Italië'. Daar werd dus de basis voor ons na-oorlogse financiële systeem gelegd.
We zitten hier in het Grand Hotel North Conway. Alles dik voor elkaar. Wel erg op zijn Amerikaans, zoals twee bedden op onze kamer die allebei even breed als lang zijn, dat soort overdreven dingen.
Moeten nog kijken wat we morgen gaan doen. Ik geef nu het woord aan Els.
WIM
Woodstock, waar we uitgebreid onderweg stopten is een plaats nog in Vermont. De gids roemt het om de mooi gerestaureerde huizen rond de "Green", en het nabij gelegen Billings Farm & Museum. Dat bezochten we eerst. Enorm uitgestrekt landgoed met daarop een voorbeeld-boerderij, met allerlei aanhangende ambachten. Je kon met je toegangskaartje alles bekijken. Enorm groot ;goed voor een hele dag!
Wij waren echter slechts op doorreis, en sloegen de hele farm over.Het museum zag er mooi uit, met allerlei oude gebruiksvoorwerpen en zo. Maar de grote verrassing was een quilttentoonstelling op de bovenverdieping, waar echt prachtige quilts hingen, en een mevrouw ook bezig was met het quilten van een enorme lap. Soms heb je geluk!
zoiets b.v................................
Ook bij die farm behoorde een "historic park", waar je allerlei wandelingen kon maken. En dan vergis je je gemakkelijk in de schaal der dingen. We gingen op weg met in de hand een plattegrond van het park. We zullen wel niet de goeie afslag genomen hebben, en al gauw waren we midden in een bos beland; smal paadje naar boven....doodstil..............en met alleen dat ielige plattegrondje in handen. Niet slim dus, en we besloten maar de eerste de beste zijweg terug te nemen. Nou het lukte allemaal, maar het werd dus niet echt een flinke wandeling!
Het palatsje Woodstock zelf hadden we snel bekeken; dronken nog even koffie (buiten), keken wat winkeltjes. (Weer zo'n leuke boekhandel!)en gingen toen weer verder.
We moesten best wel ver rijden vandaag, maar als je rustig aan doet (vrnl kleine wegen, met zeer weinig verkeer) en je bezoekt zo af en toe wat onderweg, is het alleen maar leuk.
Je zou dus denken dat al die verhalen van berooid terugkerende goudzoekers kennelijk erg eenzijdig zijn. Totdat ons bleek dat de Vermontenaren van rond 1850 lawyers waren geweest, die in California hun diensten aangeboden hadden aan mensen die stukjes land kochten of huurden, bij meningsverschillen rechtshulp gaven, en, doordat ze dicht bij het vuur zaten zagen dat ze hun toen nog bescheiden kapitaal voordelig konden beleggen in nog onontgonnen gebied. En die tien jaar later naar Vermont terugkeerden als multimiljonairs. Handige jongens dus, geen zevende grondwerkers.
Vandaag met onze Ford Focus naar onze volgend bivak gereden. Het is een bescheiden auto maar wel een van een hogere klasse dan we in Nederland hadden besteld, ons aangepraat om redenen van ruimte en rijgemak. Tegen de Green Mountains optuffend toont hij geen groot vermogen. Prima geschikt voor ons: de twee valiezen kunnen makkelijk naast elkaar in de koffer en dan is er nog voldoende ruimte voor de rugzakken en de boodschappen.
Tussen Bennington en hier, North Conway (New Hampshire) in de buurt van de White Mountains, genoten van landschappelijk schoon. (Er wonen in Vermont maar ruim 500.000 mensen, dus blijft er veel ruimte voor landschap). Onderweg een paar uur doorgebracht in Woodstock, Vt, waar Els iets over zal vertellen, en daarna onder meer twintig minuten in Bretton Woods (NH), waar in 1944 het IMF werd opgericht en een begin gemaakt werd met de wereldbank. Ik leerde op school het belang van 'Bretton Woods', maar het is een plaatsje van niks met alleen dat een immens in Renaissancestijl gebouwd hotel, dat volgens mijn reisboekje in 1902 gebouwd is 'door 250 vaklieden uit Italië'. Daar werd dus de basis voor ons na-oorlogse financiële systeem gelegd.
Bretton Woods
We zitten hier in het Grand Hotel North Conway. Alles dik voor elkaar. Wel erg op zijn Amerikaans, zoals twee bedden op onze kamer die allebei even breed als lang zijn, dat soort overdreven dingen.
Moeten nog kijken wat we morgen gaan doen. Ik geef nu het woord aan Els.
WIM
Woodstock, waar we uitgebreid onderweg stopten is een plaats nog in Vermont. De gids roemt het om de mooi gerestaureerde huizen rond de "Green", en het nabij gelegen Billings Farm & Museum. Dat bezochten we eerst. Enorm uitgestrekt landgoed met daarop een voorbeeld-boerderij, met allerlei aanhangende ambachten. Je kon met je toegangskaartje alles bekijken. Enorm groot ;goed voor een hele dag!
Wij waren echter slechts op doorreis, en sloegen de hele farm over.Het museum zag er mooi uit, met allerlei oude gebruiksvoorwerpen en zo. Maar de grote verrassing was een quilttentoonstelling op de bovenverdieping, waar echt prachtige quilts hingen, en een mevrouw ook bezig was met het quilten van een enorme lap. Soms heb je geluk!
Ook bij die farm behoorde een "historic park", waar je allerlei wandelingen kon maken. En dan vergis je je gemakkelijk in de schaal der dingen. We gingen op weg met in de hand een plattegrond van het park. We zullen wel niet de goeie afslag genomen hebben, en al gauw waren we midden in een bos beland; smal paadje naar boven....doodstil..............en met alleen dat ielige plattegrondje in handen. Niet slim dus, en we besloten maar de eerste de beste zijweg terug te nemen. Nou het lukte allemaal, maar het werd dus niet echt een flinke wandeling!
Het palatsje Woodstock zelf hadden we snel bekeken; dronken nog even koffie (buiten), keken wat winkeltjes. (Weer zo'n leuke boekhandel!)en gingen toen weer verder.
We moesten best wel ver rijden vandaag, maar als je rustig aan doet (vrnl kleine wegen, met zeer weinig verkeer) en je bezoekt zo af en toe wat onderweg, is het alleen maar leuk.
zomaar een plaatje.Uiteindelijk is het binnenkort (nou ja, binnenkort!) Halloween....
ELS
donderdag 16 september 2010
storm over New York, maar alles rustig in Vermont
donderdagavond 16 september
We komen net terug van Chili's (restaurant) en zien op tv de vreselijke stormschade in New York! We hadden dus niet een week later moeten gaan!! Penn-station vol met mensen die niet meer thuis kunnen komen vanavond, en 25.000 mensen zonder elektra in Queens, en 7000 in Staten island. Bomen omgewaaid enzenz Ze laten stormschade zien met commentaar van allerlei mensen. (Precies zoals dat dan bij ons gebeurt)
Hier was het vandaag eerst prachtig weer (verbazend omdat we gisteren hadden gezien dat het een regendag zou worden)en we gingen meteen naar N. Bennington, waar een wandeling zou zijn in de buurt van het McCullough House. Dat huis kon je ook bekijken. Hetgeen we deden. En geen spijt gehad! Was erg leuk. We werden rondgeleid door een mevrouw (in kleren uit 1900) die heel enthousiast vertelde over dit huis, waarin ter gelegenheid van de onthulling van het Monument (zie hieronder) de toenmalige president Harrison had geslapen. En dat, na 4 generaties in dezelfde familie geweest te zijn, was gedoneerd aan de Historic Society van Bennington. Compleet met de hele inhoud, van huishoudelijke zaken, tot kleren, speelgoed, en ook de hele administratie, zodat ze precies kunnen zien wie wat heeft gekocht voor hoeveel dollar! En alles stond er zoals het was achtergelaten in 1965. Een prachtig huis, met mooie en grappige dingen er in.
En inderdaad, vanuit het huis kon je mooi wandelen. Een prachtig landschap!
Vervolgens gingen we naar het Monument dat is opgericht ter herdenking van de Battle of Bennington. Nooit van gehoord?? Nee, wij ook niet. 1777 vond de slag plaats, begin van de overwinning op de Engelsen, leidend tot onafhankelijkheid. Het monument werd in 1891 voltooid, is bijna 307 voet hoog, dat is iets minder dan de Domtoren.
Verder bekeken we een paar "covered bridges"............wel oud, maar nog normaal in gebruik n.b, dus we reden er doorheen. (anders dan in Iowa, waar zo'n brug enkel voor voetgangers is)
Intussen begon het inderdaad te betrekken, en even later te regenen. We brachten nog even een bezoekje aan de twee boekhandels in B. De tweede "Now and then books", was op de tweede verdieping van een groot gebouw. meer dan 50.000 boeken, gepropt in kamertjes vol boekenkasten. Enig!!
boekhandel "now and then"
"Thuis" de laundry bezocht met een wasje, en toen dat allemaal klaar was, gingen we naar Chili's voor een maaltijdsalade.
Morgen tuffen we weer verder, naar New Hampshire, op de grens met Maine. Eens kijken of het daar een beetje wil lukken met de Indian Summer.................
ELS
We komen net terug van Chili's (restaurant) en zien op tv de vreselijke stormschade in New York! We hadden dus niet een week later moeten gaan!! Penn-station vol met mensen die niet meer thuis kunnen komen vanavond, en 25.000 mensen zonder elektra in Queens, en 7000 in Staten island. Bomen omgewaaid enzenz Ze laten stormschade zien met commentaar van allerlei mensen. (Precies zoals dat dan bij ons gebeurt)
Hier was het vandaag eerst prachtig weer (verbazend omdat we gisteren hadden gezien dat het een regendag zou worden)en we gingen meteen naar N. Bennington, waar een wandeling zou zijn in de buurt van het McCullough House. Dat huis kon je ook bekijken. Hetgeen we deden. En geen spijt gehad! Was erg leuk. We werden rondgeleid door een mevrouw (in kleren uit 1900) die heel enthousiast vertelde over dit huis, waarin ter gelegenheid van de onthulling van het Monument (zie hieronder) de toenmalige president Harrison had geslapen. En dat, na 4 generaties in dezelfde familie geweest te zijn, was gedoneerd aan de Historic Society van Bennington. Compleet met de hele inhoud, van huishoudelijke zaken, tot kleren, speelgoed, en ook de hele administratie, zodat ze precies kunnen zien wie wat heeft gekocht voor hoeveel dollar! En alles stond er zoals het was achtergelaten in 1965. Een prachtig huis, met mooie en grappige dingen er in.
we werden (voor de show) door de hoofdingang naar binnen gelaten
En inderdaad, vanuit het huis kon je mooi wandelen. Een prachtig landschap!
Vervolgens gingen we naar het Monument dat is opgericht ter herdenking van de Battle of Bennington. Nooit van gehoord?? Nee, wij ook niet. 1777 vond de slag plaats, begin van de overwinning op de Engelsen, leidend tot onafhankelijkheid. Het monument werd in 1891 voltooid, is bijna 307 voet hoog, dat is iets minder dan de Domtoren.
Verder bekeken we een paar "covered bridges"............wel oud, maar nog normaal in gebruik n.b, dus we reden er doorheen. (anders dan in Iowa, waar zo'n brug enkel voor voetgangers is)
Intussen begon het inderdaad te betrekken, en even later te regenen. We brachten nog even een bezoekje aan de twee boekhandels in B. De tweede "Now and then books", was op de tweede verdieping van een groot gebouw. meer dan 50.000 boeken, gepropt in kamertjes vol boekenkasten. Enig!!
"Thuis" de laundry bezocht met een wasje, en toen dat allemaal klaar was, gingen we naar Chili's voor een maaltijdsalade.
Morgen tuffen we weer verder, naar New Hampshire, op de grens met Maine. Eens kijken of het daar een beetje wil lukken met de Indian Summer.................
ELS
woensdag 15 september 2010
15 september...................door ELS
20 jaar geleden op 15 september vond het huwelijk van Gerrit Jan en Martine plaats in Vaires- sur- Marne. Onze oudste zoon 20 jaar getrouwd.....een mensenleven geleden.
De dag zelf ; Arend , Elise, Herman en Maaike waren in één auto naar Parijs gereden, en wij kwamen uit Comberton in Engeland via Calais. We sliepen in hetzelfde hotel. De ochtend van de 15e (een zaterdag) reden we naar Vaires, om daar eerst in de kerk te oefenen.(want wij zouden met ons gezin voor de muziek zorgen) Orgel plus saxofoon, orgel plus blokfluit, en vierstemmige liederen. Daarna begaven we ons naar het huis van Martine's ouders. Helaas gaf een auto met jongeman, die van links kwam, ons geen voorrang en boorde zich vervolgens in onze linkervoorportier. Gerrit Jan belde de pompiers, de buurt liep uit. Veel heftige taal en gebaren, Martine's moeder kwam nog kijken; de ouders van de (onverzekerde ) jongen kwamen er bij....enfin; een heel gedoe. En : een heel gehavende auto, waar we gelukkig nog wel in konden rijden, maar waar het moeilijk in komen was! Ik weet nog dat ik toen dacht: "nou, deze dag zullen we ons altijd goed herinneren; alleen al door dit voorspel!" Gelukkig verliep alles verder vlekkeloos. Onze auto werd, net als de anderen, met strikken versierd, en trok veel bekijks!
De burgermeester trouwde hen, de kerkdienst was geslaagd, de muziek ging goed, en het feest en diner 's avonds waren feestelijk. Helaas moesten wij met een kapotte auto terug naar Engeland en de maandag er op meteen naar de garage. Ach, alles kwam goed!
Op deze dag dus, 20 jaar later, reden Wim en ik van Falmouth in Massachusetts naar Bennington in Vermont. En konden we (we werden al ongerust....) tekenen van de Indian Summer waarnemen.Het is hier heel mooi. Bennington is enorm groot wat oppervlak betreft; heel wijd uit elkaar allemaal, en te voet begin je hier helemaal niks. Het bestaat ook nog eens uit twee gedeeltes, een oud en een nieuw. We logeren in een motel. Grote kamer met zowaar een heel luie stoel, waar Wim op dit moment in in slaap dreigt te vallen.
Vanmiddag naar het leuke museum, dat van allerlei uiteenlopende zaken bevat. Voor elk wat wils, soms heel oninteressant en/of lelijk, en dan ineens van die verrassingen. Bonus van dit museum is natuurlijk de collectie schilderijen van Grandma Moses.( En laat ik nu altijd gedacht hebben, vraag me niet waarom, dat dat een dikke negerin is geweest! Nee dus, en zo heb ik weer wat geleerd!)
ELS
deze foto nam ik van een ansichtkaart die kocht
Italiaans palazzo in Boston
Hoewel we vandaag, woensdag 15 september, in Bennington, Vermont, aangekomen zijn, en hier het museum bezocht hebben dat voor een deel gewijd is aan Grandma Moses die hier heeft gewoond, wil ik eerst een verzuim van een paar dagen geleden goedmaken.
Toen we in Boston waren hebben we het Isabella Stewart Gardner museum bezocht. Daar hangt en staat veel Italiaanse Renaissancekunst, maar ook Nederlandse 17de eeuw. Een van de beroemdste Titiaans, de roof (ontvoering) van Europa is daar te zien. Het is een omstreeks 1900 gebouwd Italiaans palazzo met een prachtige 'kloostergang' om de binnentuin. Rondom die tuin drie verdiepingen museumzalen. De tuin heeft in het midden een origineel mozaiek; de vensters en zuilen zijn goed uitgevoerde kopieën die in ruim een eeuw voldoende verweerd zijn om een frappant beeld van een Italiaans palazzo te geven.
Ik las in de wikipedia dat de frames zonder schilderijen die je op een paar plaatsen zag het gevolg zijn van een van de brutaalste en succesvolste schilderijenroven. Op 18 maart 1990 zijn door als politiemensen verklede dieven een tiental van de waardevolste schilderijen gestolen, waaronder twee Rembrandts en een Vermeer, die nooit zijn teruggevonden.
Het museum ligt niet ver van het grote kunstmuseum van Boston, waar we geen tijd voor hadden.
Overigens was ook de tocht naar het museum, dat buiten het centrum ligt, in zekere zin een openbaring en een genoegen. Ik heb een hekel aan metro's, maar deze bleek er eentje op menselijke maat. Een lange treinwagon met voorin een bestuurder, over wiens schouder je mee kon kijken. Als hij stopte zag je dat dat was omdat er andere metro voor je langs moest afslaan. Je keek een tunnel in over rails met hier en daar een wissel. Heel vertrouwd en duidelijk. De chauffeur was een aanraakbare man.
Wim
Toen we in Boston waren hebben we het Isabella Stewart Gardner museum bezocht. Daar hangt en staat veel Italiaanse Renaissancekunst, maar ook Nederlandse 17de eeuw. Een van de beroemdste Titiaans, de roof (ontvoering) van Europa is daar te zien. Het is een omstreeks 1900 gebouwd Italiaans palazzo met een prachtige 'kloostergang' om de binnentuin. Rondom die tuin drie verdiepingen museumzalen. De tuin heeft in het midden een origineel mozaiek; de vensters en zuilen zijn goed uitgevoerde kopieën die in ruim een eeuw voldoende verweerd zijn om een frappant beeld van een Italiaans palazzo te geven.
roof van Europa door Zeus in de gedaante van een stier
Het wandelen door dit museum was een onverdeeld genoegen. Het is niet goed te begrijpen hoe Isabella dit allemaal volgens haar vooropgezette plan heeft kunnen doen en voltooien. In de laatste zaal hangt een schilderij waarop ze zelf is afgebeeld door de toen door Amerika reizende John Singer Sargeant. Ik las in de wikipedia dat de frames zonder schilderijen die je op een paar plaatsen zag het gevolg zijn van een van de brutaalste en succesvolste schilderijenroven. Op 18 maart 1990 zijn door als politiemensen verklede dieven een tiental van de waardevolste schilderijen gestolen, waaronder twee Rembrandts en een Vermeer, die nooit zijn teruggevonden.
Het museum ligt niet ver van het grote kunstmuseum van Boston, waar we geen tijd voor hadden.
Overigens was ook de tocht naar het museum, dat buiten het centrum ligt, in zekere zin een openbaring en een genoegen. Ik heb een hekel aan metro's, maar deze bleek er eentje op menselijke maat. Een lange treinwagon met voorin een bestuurder, over wiens schouder je mee kon kijken. Als hij stopte zag je dat dat was omdat er andere metro voor je langs moest afslaan. Je keek een tunnel in over rails met hier en daar een wissel. Heel vertrouwd en duidelijk. De chauffeur was een aanraakbare man.
Wim
dinsdag 14 september 2010
Cape Cod
Gisteren schreef ik dat dit schiereiland op een banaan lijkt, maar eigenlijk is het meer een gebogen arm, compleet met spierballen, elleboog en een dunner uitlopend einde, zoals een hand ook is.
Nou, we zijn helemaal naar de Noordpunt gereden. daar ligt Provincetown.Misschien best wel een aardig stadje, maar totaal vergeven door de toeristen, ook vandaag. Er is een fast ferry van en naar Boston, en er komen busladingen mensen aan. En die lopen allemaal te winkelen en te eten in de Hoofdstraat.
Vandaar weer richting elleboog zeg maar, en bij de Marconi-site de auto neergezet en een wandeling gemaakt door een moerasgebied; de Atlantic White Cedar Swamp trail. Je liep over boardwalks en anders had je er ook niet kunnen komen; heel merkwaardige poelen en bemoste bodem met griezelige groeisels aan weerszijden. Het voelde alsof er ieder moment een enge zwieparm uit de drek zich om je benen zou kunnen kronkelen, zoals vanuit het meer voor de poort van Moria!
Niets van dat al natuurlijk.Gewoon een aparte wandeling .Doodstil. Ook geen andere wandelaars gezien. (Afgeschrikt door het bordje "tickinfected wood"???) De meeste parkeerders kwamen voor de eigenlijke Marconi-site. Van die plek heeft Marconi het eerste draadloze bericht over de oceaan gestuurd in 1903.
De weg terug naar Falmouth voortgezet, maar voor we naar het hotel gingen, eerst nog een wandeling gemaakt die de mevrouw van de VVV (zeg ik maar) ons had aangeraden. Er loopt een 10-mijl lang fietspad langs Falmouth, en daar, zei ze, kon je mooi wandelen. Dat deden we, en we verbaasden ons over de weer totaal andere planten. Een struik met besjes van verschillende kleuren, van rood, tot turkoois en paars, allemaal aan één enkele struik. En veel bamboesoorten.
We hadden al gauw geen zin om op het fietspad te blijven, en doken het bos in, dat een vogelbeschermgebied is .Ook hier weer doodstil; veel woekerplanten, konijnen , en ja, ook 2 meeuwen..............
Hier en daar wat moerassig, vooral aan de rand van de baai. prachtig uitzicht over het water!
Nee Herman, we zijn niet in Cambridge geweest, de tijd was te kort. We vroegen ons wel af waar jouw hotel stond.
Els
Nou, we zijn helemaal naar de Noordpunt gereden. daar ligt Provincetown.Misschien best wel een aardig stadje, maar totaal vergeven door de toeristen, ook vandaag. Er is een fast ferry van en naar Boston, en er komen busladingen mensen aan. En die lopen allemaal te winkelen en te eten in de Hoofdstraat.
Eigenlijk leek het wat op Westterschelling; daar wil je in de zomer ook weer liefst zo gauw mogelijk uit. En dan alleen wat groter. de omgeving lijkt er ook op. Nadat we de gedenksteen voor de Pilgrimfathers hadden bekeken, en de toren (hoogste granieten toren van de US, staat in onze gids), een een hotdog hadden genuttigd, reden we naar het Race Point, om vandaar even de duinen over naar zee te gaan.Nou, precies Terschelling. Duinen, zee, fietsen en een parkeerplaats waarop auto's.
Okay; het zand was absoluut grover van struktuur, en er waren geen schelpenmaar wel veel stenen en piepkleine zeesterretjes.En toen ik ging zwemmen, merkte ik dat het gauwer dieper wordt. Dat zwemmen wou ik persé, want ik had nog nooit in de Atlantische zee gebaad!. Wim nam geen duik, maar wel een foto van deze dappere, (want het was wel koud water).
Niets van dat al natuurlijk.Gewoon een aparte wandeling .Doodstil. Ook geen andere wandelaars gezien. (Afgeschrikt door het bordje "tickinfected wood"???) De meeste parkeerders kwamen voor de eigenlijke Marconi-site. Van die plek heeft Marconi het eerste draadloze bericht over de oceaan gestuurd in 1903.
De weg terug naar Falmouth voortgezet, maar voor we naar het hotel gingen, eerst nog een wandeling gemaakt die de mevrouw van de VVV (zeg ik maar) ons had aangeraden. Er loopt een 10-mijl lang fietspad langs Falmouth, en daar, zei ze, kon je mooi wandelen. Dat deden we, en we verbaasden ons over de weer totaal andere planten. Een struik met besjes van verschillende kleuren, van rood, tot turkoois en paars, allemaal aan één enkele struik. En veel bamboesoorten.
We hadden al gauw geen zin om op het fietspad te blijven, en doken het bos in, dat een vogelbeschermgebied is .Ook hier weer doodstil; veel woekerplanten, konijnen , en ja, ook 2 meeuwen..............
Hier en daar wat moerassig, vooral aan de rand van de baai. prachtig uitzicht over het water!
7 uur of zo thuis. En weer gaan eten in het Quarterdeck. Het is altijd leuk om ergens nog eens te komen, vooral als mensen je als oude bekenden begroeten, zoals hier het geval was.
Nee Herman, we zijn niet in Cambridge geweest, de tijd was te kort. We vroegen ons wel af waar jouw hotel stond.
Els
Abonneren op:
Posts (Atom)