Je zou dus denken dat al die verhalen van berooid terugkerende goudzoekers kennelijk erg eenzijdig zijn. Totdat ons bleek dat de Vermontenaren van rond 1850 lawyers waren geweest, die in California hun diensten aangeboden hadden aan mensen die stukjes land kochten of huurden, bij meningsverschillen rechtshulp gaven, en, doordat ze dicht bij het vuur zaten zagen dat ze hun toen nog bescheiden kapitaal voordelig konden beleggen in nog onontgonnen gebied. En die tien jaar later naar Vermont terugkeerden als multimiljonairs. Handige jongens dus, geen zevende grondwerkers.
Vandaag met onze Ford Focus naar onze volgend bivak gereden. Het is een bescheiden auto maar wel een van een hogere klasse dan we in Nederland hadden besteld, ons aangepraat om redenen van ruimte en rijgemak. Tegen de Green Mountains optuffend toont hij geen groot vermogen. Prima geschikt voor ons: de twee valiezen kunnen makkelijk naast elkaar in de koffer en dan is er nog voldoende ruimte voor de rugzakken en de boodschappen.
Tussen Bennington en hier, North Conway (New Hampshire) in de buurt van de White Mountains, genoten van landschappelijk schoon. (Er wonen in Vermont maar ruim 500.000 mensen, dus blijft er veel ruimte voor landschap). Onderweg een paar uur doorgebracht in Woodstock, Vt, waar Els iets over zal vertellen, en daarna onder meer twintig minuten in Bretton Woods (NH), waar in 1944 het IMF werd opgericht en een begin gemaakt werd met de wereldbank. Ik leerde op school het belang van 'Bretton Woods', maar het is een plaatsje van niks met alleen dat een immens in Renaissancestijl gebouwd hotel, dat volgens mijn reisboekje in 1902 gebouwd is 'door 250 vaklieden uit Italië'. Daar werd dus de basis voor ons na-oorlogse financiële systeem gelegd.
Bretton Woods
We zitten hier in het Grand Hotel North Conway. Alles dik voor elkaar. Wel erg op zijn Amerikaans, zoals twee bedden op onze kamer die allebei even breed als lang zijn, dat soort overdreven dingen.
Moeten nog kijken wat we morgen gaan doen. Ik geef nu het woord aan Els.
WIM
Woodstock, waar we uitgebreid onderweg stopten is een plaats nog in Vermont. De gids roemt het om de mooi gerestaureerde huizen rond de "Green", en het nabij gelegen Billings Farm & Museum. Dat bezochten we eerst. Enorm uitgestrekt landgoed met daarop een voorbeeld-boerderij, met allerlei aanhangende ambachten. Je kon met je toegangskaartje alles bekijken. Enorm groot ;goed voor een hele dag!
Wij waren echter slechts op doorreis, en sloegen de hele farm over.Het museum zag er mooi uit, met allerlei oude gebruiksvoorwerpen en zo. Maar de grote verrassing was een quilttentoonstelling op de bovenverdieping, waar echt prachtige quilts hingen, en een mevrouw ook bezig was met het quilten van een enorme lap. Soms heb je geluk!
Ook bij die farm behoorde een "historic park", waar je allerlei wandelingen kon maken. En dan vergis je je gemakkelijk in de schaal der dingen. We gingen op weg met in de hand een plattegrond van het park. We zullen wel niet de goeie afslag genomen hebben, en al gauw waren we midden in een bos beland; smal paadje naar boven....doodstil..............en met alleen dat ielige plattegrondje in handen. Niet slim dus, en we besloten maar de eerste de beste zijweg terug te nemen. Nou het lukte allemaal, maar het werd dus niet echt een flinke wandeling!
Het palatsje Woodstock zelf hadden we snel bekeken; dronken nog even koffie (buiten), keken wat winkeltjes. (Weer zo'n leuke boekhandel!)en gingen toen weer verder.
We moesten best wel ver rijden vandaag, maar als je rustig aan doet (vrnl kleine wegen, met zeer weinig verkeer) en je bezoekt zo af en toe wat onderweg, is het alleen maar leuk.
zomaar een plaatje.Uiteindelijk is het binnenkort (nou ja, binnenkort!) Halloween....
ELS
En - wil het al een beetje Indian Summeren ? Wel lekker, zo relaxt door een groot mooi leeg land karren !
BeantwoordenVerwijderen