Toen we 10 jaar geleden hier waren hadden we het Museum of Modern Art niet bezocht. We wandelden er vrijdag naar toe via het gebied van het Rockefeller Center, waar je van alles kunt doen en kopen (Els hield het bij wat koelkastmagneetjes) en waar meneer R. onder meer een grote Prometheus-sculptuur heeft geplaatst (liggend). Het verlaagde gebied waar hij rust, eigenlijk een langwerpige groot uitgevallen kuil, was gevuld met eet-tentjes; 's winters is daar een (de) schaatsbaan, die ik me vooral uit films herinner. Over de vijfde Avenue heen de St.Patrick-kathedraal bezocht, die ik de vorige keer namaak vond, maar nu een kerk in his own right. Namaak-gothiek,maar imposant. Els brandt in kerken vaak een kaarsje voor haar overleden zus, deed het nu voor Christiaan, maar vond twee dollar voor een waxinelichtje afzetterij en kwam met OLH overeen dat een dollar passend was.
Om in het MOMA te komen moesten we waarachtig queu-en, eigenlijk heel mooi voor een museum: wat zij hebben willen wij graag zien. Op de bovenste verdieping was een grote Matisse-tentoonstelling, die vooral zijn ontwikkeling als schilder in de jaren rond WO I belichtte. Die details interesseerden me niet zoveel, er waren mooie en bekende schilderijen, baadster-scenes, maar ook een kleinere uitgave van de danseressen die onlangs in Amsterdam te zien waren, geleend van de Hermitage in St.Petersburg. - Het is een ruim museum, met ruime zalen, maar er was wel erg veel kijkersvolk. Na Matisse met erg veel genoegen op de vijfde verdieping gekeken naar pointillisten, kubisten, Kandinsky, Chagall, Miro, flink wat Mondriaan, waaronder een New York boogie-woogie, die misschien een fractie kleiner was dan, maar van mij uit gezien gelijk aan het schilderij dat Zalm een jaar of tien geleden voor 70 miljoen voor ons land kocht.
De vierde verdieping was dicht, er werd een tentoonstelling voorbereid, zodat de generaties tussen 1940 en 1960 niet te zien waren. Sneu.
We hadden er toen geen zin meer in, wilden naar Central Park voor een flinke wandeling. Met de bus naar de noordkant en dan door het park terug. De bus liet op zich wachten, maar de bushalte was goed voor een gesprek met een NewYorkse vrouw van zo'n 50 jaar, die vroeg waarheen we op weg waren. Cental Park? Maar dan konden we beter niet langer wachten, de 59ste straat was maar 7 straten hiervandaan. En New York was nu eenmaal een walking city, daar kon zij als ervaringsdeskundige ons alles van vertellen. - Wat deden we 's avonds? Kenden we de Tckts-booth op Times Square? O, ja, een rij van 400 man was wat veel, maar we konden misschien naar Memphis gaan, en dan een iets minder prijzig balkon-kaartje daar bij het theater zelf kopen. Een musical waar ze enorm van had genoten, jaren zestig muziek, prachtig uitgevoerd, dansen, songs, als het ons lukte erin te komen zouden we niet teleurgesteld zijn. En misschien was de rij op Times Square vandaag wat minder lang vanweg de joodse feestdag.
Gevolg: we zijn naar Cental Park gelopen, hebben daar een rond(je) gemaakt, zijn met de bus naar de 44ste straat gegaan waar Memphis draaide, hebben op advies van de ticket-verkoopster een redelijke plaats voor een redelijke prijs gekocht.
We vonden het een succes, Els vertelt daar misschien meer over. Die is nu naar de opticien omdat ze gisteren op haar bril is gaan staan en die nu totaal niet meer op haar neus kan zetten. Draagt nu een reservebril. We zagen vanmorgen een toen dichte opticien die vanmiddag geopend zou zijn: zondag van 1 tot 4!! Ik wacht in spanning af.
Vanavond naar de musical Wicked, in het opera-house hier 200 meter vandaan.
So long! Wim
(Herman) We hebben nauwelijks TV gezien gisteren, dus weten niet of W er op was.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten